“เชิญโลงศพมาด้วยตัวเองเลยนี่ ท่านอาจารย์ใหญ่เฉินตั้งใจจะมาตายพร้อมข้าสินะ?”
จีเสวียนอี้ฟันไม่โดน หัวเราะเบา ๆ แล้วกลับคืนสู่ท่าทางสุภาพอ่อนโยนดังเดิม
เฉินวั่นหลี่ยักปาก แล้วเดินตรงมายังเวทีประลองต่อ “ถ้ายีนส์ถ่ายทอดแบบเลือกได้ นายก็สืบทอดความจอมปลอมของพ่อมาได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ”
“เฉินวั่นหลี่!” จีเสวียนอี้หรี่ตาลง
“งั้นเดี๋ยวพ่อลูกนายก็เดินทางไปด้วยกันเถอะ! โลงศพเราจัดเตรียมไว้ให้พ่อลูกนายเรียบร้อยแล้ว!”
เฉินวั่นหลี่ไม่กลัวแม้แต่น้อยกับสายฆ่าในดวงตาของจีเสวียนอี้ แค่หัวเราะเย็น ๆ
“เฉินวั่นหลี่ การด่าทอระดับเด็กเล่นแบบนี้ ทำให้เจ้าดูเหมือนเด็กโง่เง่าไร้สมอง! มันไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง!”
จีเสวียนอี้เก็บอารมณ์กลับ กลับไปเป็นคนเรียบนิ่งไร้คลื่นลม
แต่สายตาเย็นเยียบของจีหยวนเฉิงก็ยังตรึงอยู่ที่ตัวเฉินวั่นหลี่ไม่หลุด
ระยะไม่กี่ร้อยเมตรนี้ เฉินวั่นหลี่เดินช้ามาก ในญาณจิตหยั่งรู้ก็ยังไม่พบร่องรอยของถังหลิงอวี่เลย
ถังหลิงอวี่บอกไว้ว่าจะมาดูศึกนี้ แต่ตอนนี้กลับผิดนัด หรือว่าจะเจอปัญหา?
ตระกูลจี? คุนหลุน?
“จีหยวนเฉิง อย่าโทษว่าไม่ได้เตือน ถ้าเจ้าลงมือกลอกลวงตระกูลถัง เรารับประกันเลยว่าลูกชายเจ้าวันนี้จะตายแบบไม่สวยแน่!”
เฉินวั่นหลี่ก้าวยาวออกมาทันที ราวกับย่นระยะทางเป็นนิ้วเดียว พลันก็มาถึงต่อหน้า
ต่อหน้าสายตาคนทั้งมวล จีหยวนเฉิงเสียหน้า โกรธกริ่งตอบกลับมา “เฮอะ เรานี่ช่วยให้เจ้ากับตระกูลถังได้รวมร่างกันเสียอีกนะ!”
คำพูดนี้ทำให้พลังอาชาของเฉินวั่นหลี่พุ่งทะยานขึ้นทันที ราวกับวินาทีถัดไปจะพุ่งเข้าสังหารผู้นำตระกูลจีคนนี้ทิ้งเสียก่อนที่ศึกบนเวทีประลองจะเริ่ม
“มีเซียนสูงสุดหลายท่านอยู่ที่นี่ นี่เจ้าเฉินวั่นหลี่ยังอยากอาละวาดสังหารคนบริสุทธิ์อีกเหรอ?”
ผู้ฝึกตนสายครึ่งก้าวเหนือมนุษย์สองคนที่อยู่ใกล้เฉินวั่นหลี่สุด สังหรณ์ใจพร้อมจะเข้าขวางทันที