เฉินวั่นหลี่และหวังโหยวชื่อยังไม่รู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงภายนอกเลย
ปากอุโมงค์สุสานที่เพิ่งเปิดออกไม่นาน ส่งเสียงดังระรัวดังราวกับโลหะเสียดสีกับพื้น มีเงาดำลุกลี้ลุกลนขยับไหว ทำให้ทั้งสองคนขนลุกซู่ในทันที
"ลงไปดู!"
เฉินวั่นหลี่ก้าวออกไปก่อนเป็นคนแรก หวังโหยวชื่อตามหลังมาติด ๆ มือขวาปรากฏมีดสั้นขึ้นมา
ร่างทั้งสองก้าวเข้าสู่อุโมงค์ ภายในมืดสนิท แต่ด้วยระดับฝีมือของทั้งคู่ในตอนนี้ ปลดปล่อยญาณออกภายนอก ไม่ต้องพึ่งสายตาทั้งหมด ทุกสรรพสิ่งก็ยังเห็นได้ชัดเจน
อุโมงค์กว้างพอให้คนหลายคนเดินเคียงกันได้สบาย ผนังรอบด้านเป็นแอ่งเป็นปุ่มปม ราวกับรังผึ้ง
อุโมงค์ยาวเหยียด ด้วยขอบเขตญาณของเฉินวั่นหลี่ ก็มองยังไม่เห็นหมดทาง
เสียงที่ได้ยินตอนอยู่ด้านนอกเมื่อครู่ ณ ตอนนี้กลับหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
"สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?" หวังโหยวชื่อถามเสียงเบา
"สิ่งเฝ้าสุสาน? สัตว์อสูร? เต้ามหึมา?! จะอะไรก็ช่างมัน จับมาดูให้ชัดก็รู้แล้ว" เฉินวั่นหลี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุย เสียงโลหะกระทบกับหินก็ดังขึ้นอีกครั้ง
วินาทีถัดมา รู้สึกได้เลยว่ามีกลิ่นเหม็นคาวตื้อพุ่งเข้ามาเต็มหน้า
"ถอย!"
เฉินวั่นหลี่ชี้มือรวมสองนิ้วเป็นดาบ เปลวเพลิงพุ่งทะยานจากปลายนิ้ว รวมร่างเป็นมังกรเพลิง แผดเผาหมอกพิษคาวเหม็นนั้นจนสิ้นซาก
ภายใต้แสงเพลิง ทั้งสองเห็นตามผนังหินของอุโมงค์ มีซอมบี้สวมเกราะปรักหักพังสามตนกำลังคลานออกมาจากกำแพงหิน
ใบหน้าเน่าเปื่อยของมันยังติดแผ่นทองคำเปลวอยู่ เบ้าตากลวงโบ๋มีเพลิงผีสีฟ้าครั่นกรอวิบวับ