เคอติ้งคุนในครั้งนั้นได้อาศัยยาเม็ดของเฉินวั่นหลี่ จึงสามารถปะทะขั้นครึ่งก้าวปรมาจารย์ ปัจจุบันยังมีสัญญาณแอบแฝงว่ากำลังจะฝ่าด่านปรมาจารย์
แต่เขารู้สึกได้ว่า บางทีการฝ่าถึงปรมาจารย์อาจเป็นขีดจำกัดของตนแล้ว
ถ้าจะให้ก้าวไปเป็นปรมาจารย์ระดับสูงสุดอย่างที่เฉินวั่นหลี่พูด คงยากเย็นยิ่งกว่าขึ้นฟ้า
เมื่อได้ยินคำของเคอติ้งคุน ผู้คนที่นั่งอยู่ต่างหันมามองเฉินวั่นหลี่
ก็จริง พวกเขาส่วนใหญ่อายุกลางคนกันหมดแล้ว อย่างเคอติ้งคุน ท่านเฉียน ยิ่งเข้าสู่วัยชรา
ไม่ต้องพูดถึงการฝึกยุทธ์ แม้แต่การเรียนหนังสือ ก็พลาดช่วงเวลาทองไปนานแล้ว
จากความเข้าใจของพวกเขา การฝึกยุทธ์ยิ่งต้องเริ่มฝึกตั้งแต่เด็ก
ถ้าแม้แต่พวกเขายังกลายเป็นมือปรมาจารย์ได้ แล้วทำไมโลกถึงไม่เต็มไปด้วยมือปรมาจารย์ไปแล้ว ยังมีคำกล่าวว่าปรมาจารย์ช่างหาได้ยากเยี่ยงมังกรอีกเพื่ออะไร?
"ท่านเคอเฒ่าพูดถูกแล้ว ปัจจุบันวิถียุทธ์เสื่อมโทรม ผู้เชี่ยวชาญหายาก ขั้นปรมาจารย์ทั่วโลกมีไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น ส่วนผู้เชี่ยวชาญเหนือธรรมดาอย่างข้า ในรอบหลายสิบปีมีแค่สองคนที่ผุดขึ้นจากโลกธรรมดา
อีกคนหนึ่งก็คือถังหลิงอวี่ผู้มีพรสวรรค์เลิศล้ำ!"
เฉินวั่นหลี่พยักหน้าแล้วกล่าวต่อว่า "สาเหตุที่แท้จริงคือ การบำเพ็ญวิถียุทธ์เป็นวิธีบำเพ็ญที่ถูกตัดทอน ต้องการพรสวรรค์สูงยิ่ง และยังต้องการทรัพยากรบำเพ็ญมากยิ่งกว่า
คนที่อดทนฝึกฝนอย่างหนักมาตั้งแต่เด็กก็มีน้อยอยู่แล้ว เมื่อรวมกับข้อจำกัดด้านทรัพยากร จึงยากลำบากเป็นธรรมดา
เรื่องนี้ ท่านเคอเฒ่ามาจากสมาคมยุทธภพ คงเข้าใจดี!"
เคอติ้งคุนพยักหน้า "จริง วิชาของตระกูลเคอก็ยังเป็นปรมาจารย์เฉินที่ฟื้นฟูให้ผม!"
"แต่นั่นเป็นแค่การบำเพ็ญวิถียุทธ์เท่านั้น ต่างจากข้า"
น้ำเสียงของเฉินวั่นหลี่เปลี่ยนไป ใบหน้าส่องประกายความมั่นใจ กวาดสายตามองผู้คนรอบกายก่อนจะกล่าวว่า