ระลอกลมปราณอันแข็งกร้าวแผ่ไพศาลทั่วทั้งปากถนน
"ข้าเคยหลงใหลในบารมีของท่านปรมาจารย์เฉินเป็นอย่างยิ่ง เคยเชื่อว่าบุรุษควรเป็นเช่นท่าน! ถือท่านเป็นไอดีล! แม้แต่คิดว่าคู่ครองในอนาคต ก็ควรเลือกชายเช่นท่าน! แต่ไม่คิดว่า ท่านก็เพียงเป็นพยัคฆ์โหดที่กล้าฆ่าฟันโดยไม่ไยดี!"
หม่ายูอี้ก้าวย่ำออกมาหนึ่งก้าว รูปร่างเพริดพริ้ว ถือพัดพับในมือ เอ่ยเสียงหวาน
เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะ "แม้เธอจะถือฉันเป็นพ่อ ก็ต้องถามฉันก่อนว่าจะรับเธอเป็นลูกหรือเปล่า! ส่วนคู่ครองน่ะ ของแบบเธอนี่ไม่เข้าตาฉันหรอก!"
"ท่านปรมาจารย์เฉินรบที่ราชธานี บาดเจ็บศิษย์แห่งสำนักซ่อนโลกนับไม่ถ้วน ไม่เคยคิดเลยหรือว่าต้องให้คำอธิบาย?"
จ้าวคังเยว่มีแววตาเย็นเยียบ สำนักกุ่ยอิ้นเสียปรมาจารย์ไปสองคน แม้แต่ของวิเศษประจำสำนักก็ตกเป็นของเฉินวั่นหลี่
คราวนี้พอรู้ว่าเฉินวั่นหลี่บาดเจ็บจนอาการทรุด พวกเขาจึงออกจากเขา มาเพื่อชำระแค้นให้ครบจบ
"เอ๊ะ พวกเธอล้อมฆ่าฉัน แต่โดนฉันสังหารกลับ แล้วยังจะขอคำอธิบายอีกเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงกฎยุทธภพที่ว่าฆ่าคนแล้วคนจะฆ่ากลับ เพียงกฎหมายทางโลกยังมีข้อที่ว่าการป้องกันตัวไม่ผิดเลย"
เฉินวั่นหลี่ส่ายหน้าหัวเราะเบา เขาให้เทพสงครามเย่เป็นเหยื่อตกปลา ก็เพื่อดูว่าสำนักลับและตระกูลบู๊โบราณนั้นมีท่าทีอย่างไรต่อเรื่องราวในอดีต
การประลองกับจีเสวียนอี้เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว ชนะหรือแพ้อยู่ที่ฝีมือ
แต่ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ บาดหมางกับกุนลุนก็ขาดมือแล้ว
เพียงข้อเดียวที่ว่าผู้เหนือมนุษย์ต้องเข้าสังกัดกุนลุน เขาก็รับไม่ได้แล้ว