จ้าวคังเยว่ หม่ายูอี้ และปรมาจารย์ใหญ่อีกสองคน ต่างมีสีหน้าซับซ้อน
ความรู้สึกที่เฉินวั่นหลี่ให้พวกเขาเมื่อครู่ ก็คือยอดธนูชำรุดที่สุดแรง
พลังงานปราณไม่มีแม้แต่สัญญาณว่าจะถูกระดมมาใช้ ทำให้พวกเขาหลงผิดว่าหากฝ่ายบีบเวลาต่อไป ต้องชนะเฉินวั่นหลี่แน่นอน
"ผู้อาวุโสใหญ่จะยืนยันจะก้าวย่างมาขวางกลางจริง ๆ เหรอ? เฉินวั่นหลี่มีศัตรูกับสำนักตี้อิ๋น สำนักกุ้ยอิ๋น และสำนักตานอิ๋น! คนที่อยากให้เขาตาย ไม่ต่ำกว่าหนึ่งกอง
ผู้อาวุโสเหนือมนุษย์ของสำนักตี้อิ๋นยังเคยประกาศเสียอีก ใครสังหารเฉินวั่นหลี่ได้ จะได้รับวิชาระดับแดนของสำนักตี้อิ๋นมอบให้"
จ้าวคังเยว่ขมวดตาแน่น น้ำเสียงเย็นเยียบ
หม่ายูอี้หัวเราะเบา ๆ ไม่พูดอะไร — วิชาจากสำนักตี้อิ๋นเพียงอย่างเดียวหรอกหรือ
ตัวเฉินวั่นหลี่เองก็คือคลังสมบัติเคลื่อนที่!
ชายนาชาวดินคนหนึ่ง ภายในเวลาไม่กี่ปีมีพลังและฐานะถึงขั้นนี้ การสืบทอดที่เขาได้รับน่าริษยาแค่ไหน?
เมื่อก่อนทุกคนอาจยังคุมท่าทีในฐานะสำนักอยู่ แต่ตอนนี้ เฉินวั่นหลี่ยิ่งเปล่งประกาย คนที่ริษยายิ่งเพิ่มขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น คนนี้ยังเป็นพวกหยิ่งผยอง มีเรื่องขัดแย้งกับหลายสำนัก ยื่นข้ออ้างที่ชอบธรรมให้ทุกคนลงมือโดยไม่ต้องคิดมาก
ก่อนเฉินวั่นหลี่จะก้าวสู่ขั้นเหนือมนุษย์ คือจังหวะลงมือที่ดีที่สุด อีกทั้งเขายังถูกวางยาพิษลึกลับจากคุนหลุนอีก
ไม่เช่นนั้น นางจะมาลงเล่นน้ำโคลนตะไลนี้ทำไม?
มาถึงระดับของพวกพวกเขาแล้ว จะไม่ใช่แค่ตระกูลจี้กระตุ้นเบา ๆ สองคำก็พากันลงมือ
ต่างคนต่างมีสำนวนของตัวเองก็เท่านั้น!
"ผู้อาวุโสหยางจำเป็นอะไร ต้องเสี่ยงเป็นเป้าหมายร่วมของสรรพ์ เพราะคนไร้รากฐานคนหนึ่ง?" หม่ายูอี้ถามพลางยิ้มแห้ง ๆ
หยางปาตาว purses ปาก: "ฉันชอบ นายจะไปยุ่งอะไร? อยากลงมือก็ลองมาดูสิ มาดูกันว่าดาบยาวสามช่วงฟืดในมือฉันหยางปาตาวยังคมอยู่หรือไม่"