เขาหลงหู่ ภูเขาชื่อดังแห่งหนึ่ง นอกจากยอดหลักคือสำนักเดิมของสำนักหลงหู่แล้ว ขุนเขารอบด้านร้อยลี้ก็ล้วนเป็นของพวกเขาทั้งหมด
เหล่านักบำเพ็ญผู้บำเพ็ญเพียรอยู่ในความสงบไม่ได้อาศัยอยู่ในสำนักบนยอดหลัก หากอาศัยอยู่บนยอดรองที่เงียบสงบ
ถังหลิงอวี่ไม่ใช่คนแปลกหน้ากับเขาหลงหู่ นำทางเฉินวั่นหลี่ตัดผ่านยอดหลักโดยใช้ทางลับที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง มุ่งตรงไปยังยอดรองที่เหล่านักบำเพ็ญฝึกวิชา
ยอดรองยังคงป่าดงพงไพรตามธรรมชาติ ทางขึ้นเขาเป็นทางไม้ลอยขึ้นจากหินผาแบบดั้งเดิม บางช่วงเป็นทางโซ่เหล็ก หากไม่มีวิชาฝีเท้าสักหน่อย แม้จะยืนให้มั่นคงก็ยาก
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ป่ายิ่งหนาทึบ หมอกจาง ๆ ลอยเกยะเตลิด บางครั้งยังได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่าและนก ราวกับป่าดงดิบแห่งหนึ่ง
สำหรับคนธรรมดาแล้ว ไม่มีทางที่จะก้าวเข้าไปข้างในได้ กระนั้นเชิงเขาก็ยังมีอักขระเวทหลอกตาอย่างง่าย ๆ กันคนธรรมดาหลงเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ
เฉินวั่นหลี่กับถังหลิงอวี่เดินมาถึงกลางลาดเขา ผ่านอักขระเวทหมอกอีกชั้นหนึ่ง สายตาจึงพลันเปิดกว้าง
เห็นผนึกหินขนาดมหึมาแผ่นหนึ่ง จารึกอักษรสามตัว "หลงหู่เต้า" ด้วยลายมือพลิ้วไพวราวมังกรบินหงส์ร่าย
ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงเชิงผนึกหินนี้ ก็ได้ยินเสียงอ่อนเยาว์ดังขึ้นข้างหู
"แขกทั้งสองท่าน ทรงเดินผิดทางหรือไม่? หากเดินผิดทาง โปรดย้อนกลับไปตามทางเดิม! หากมีบัตรเชิญ โปรดวางบัตรเชิญไว้บนขั้นหิน!"
ได้ยินเสียง แต่มองไม่เห็นตัวบุคคล
เฉินวั่นหลี่ประสานมือแล้วกล่าวเสียงดัง "ผู้ฝึกวิชาเฉินวั่นหลี่ มาเยือนเพื่อเยี่ยมเพื่อน ขอเข้าเฝ้าท่านนักบำเพ็ญหลงหู่ เหอเต้าอวิ๋น!"
"โปรดรอสักครู่!"
"เขาหลงหู่นี่น่าสนใจจริง ๆ! นี่คือการส่งเสียงผ่านค่ายกลสินะ?" เฉินวั่นหลี่มองรอบ ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ