เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง “ข้าไม่มีความสนใจในป้าแก่ที่หลงตัวเอง!”
“???” ใบหน้าของออลาแดงก่ำขึ้นทั้งความอับอายและโกรธเกรี้ยวเห็นได้ชัด
ป้าแก่! สามคำนี้มีอานุภาพต่อผู้หญิงทุกคนไม่ต่างจากการเอาเสียมแทงปอด!
“แต่เดิมข้ายังมีความสงสัยอยู่บ้างว่า ผู้บำเพ็ญที่มีรากวิญญาณคู่น้ำ-ไม้ ได้รับมรดกสืบทอดอะไรมา? เป็นผู้ถูกชะตาสวรรค์เลือก? หรือได้รับพรจากบรรพชน?”
เฉินวั่นหลี่ดูเหมือนกำลังไต่ถาม แต่พอออลาพูดออกมาอย่างเดือดดาลเพียงประโยคเดียวว่า “เจ้าห้ามคิดจะรู้!” เขากลับพูดต่อไปเรื่อยๆ ตามใจตนเองว่า
“แต่เดิมข้าเห็นแก่งูไฟสื่อ ความแค้นระหว่างข้ากับงูเก้าหัว ไม่จำเป็นต้องถึงกับแก้แค้นด้วยชีวิตก็ได้
ถ้าเจ้าเป็นผู้ถูกชะตาสวรรค์เลือก ก็นับเป็นพรหมทางเดียวกัน บางทีข้าอาจให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้งก็เป็นได้ น่าเสียดายจริงๆ โอกาสให้ไปแล้ว เจ้ากลับไม่รู้จักคว้าไว้!”
เฉินวั่นหลี่ส่ายหน้าไปมา อาจเพราะจิตใจยังไม่สงบหลังสงครามครั้งใหญ่ หรือไม่ก็เพียงเพราะนึกถึงถังหลิงอวี่ขึ้นมาลอยๆ เขาจึงพูดเพิ่มอีกไม่กี่ประโยค
ออลาได้ยินความเยือกเย็นในน้ำเสียงนั้น ความสงบแบบที่ตัดสินใจเสร็จสรรพแล้ว
คนอย่างเฉินวั่นหลี่ผู้ฆ่าฟันตัดสินใจเด็ดขาด การลงทัณฑ์ผู้ทรยศมีเพียงหนทางเดียว นั่นคือความตาย
ความกลัวเริ่มผุดขึ้นในใจของออลา กลัวมากกว่าตอนที่เห็นราชันหมาป่าหิมะพ่ายแพ้เมื่อครู่สิบเท่าร้อยเท่า!
เพราะความกลัวในตอนนี้ คือความหวาดกลัวต่อความตาย!
“ชาติหน้าไม่ว่าจะเกิดเป็นคนหรือเป็นสัตว์ จงจำไว้ว่าโอกาสมีแค่ครั้งเดียว!”
ดวงแก้วในตาของเฉินวั่นหลี่เปล่งแสงสีครามพลุ่งขึ้น ก่อนกลายเป็นดาบไร้รูปพุ่งออกไป
ออลาไม่อาจทนไว้ได้อีก ตะโกนลั่นอย่างน่าสมเพชว่า “เฉินวั่นหลี่ ข้ายอมเปลี่ยนด้วยความลับของข้า!