ไมเคิล ประธานบริษัทยาไป่เต๋อ เดินเข้ามาในห้อง
เมื่อเห็นไมเคิล ทั้งอัลวินและถังเสี่ยวหลงต่างไม่เอาซะด้วย
อัลวินเบือนสายตามองเฉินวั่นหลี่เฉียด ๆ “คุณเฉิน ฝรั่งเศสของพวกคุณต้าเซี่ยมีสำนวนว่าไง ถูกตีแล้วต้องยืนตัวตรง! แพ้ในการค้าขายแล้ว ต่อให้ขอร้องใครก็ต้องมีท่าทีของคนที่มาขอ!
ท่าทางของคุณแบบนี้ เราคุยกันไม่ได้หรอก ผมก็ได้แต่เชิญกลับ!”
เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะ “คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าผมมาขอร้องคุณ?”
“นอกจากขอร้องผม แล้วร่วมมือกับกลุ่มทุนไมเออร์ส คุณจะทำอะไรได้อีก? จะชดใช้ค่าเสียหายหรือ? ถ้าคุณยินดีชดใช้ห้าหมื่นล้านบาท คุณก็คงไม่นั่งอยู่ตรงนี้หรอก”
อัลวินหัวเราะเยาะเย้ย เต็มตัวด้วยท่าทีคนที่กัดตัวละครออกจนหมดเปลือก
พลางหันไปยิ้มให้ถังเสี่ยวหลง “คนต้าเซี่ยก็เป็นแบบนี้แหละ ชอบทำท่าอวดศักดิ์ศรี แล้วก็ไม่รู้จักอ่านสถานการณ์!”
ถังเสี่ยวหลงยิ้มตาม “เขาก็เป็นใหญ่เป็นโตอยู่หน่อยนี่ ยอมแพ้ไม่ลงเพราะหน้าตา ก็ต้องให้เขาได้มีที่พักใจบ้าง……”
สองคนเปิดปากพูดสลับกัน ฟังแล้วซ่งเจียวเจียวโมโหจนขึ้ง เธอแทบงงว่าวันนี้เฉินวั่นหลี่ใจเย็นได้ไง
เฉินวั่นหลี่เหลือบมองไมเคิลที่เงียบมาตลอด แล้วยิ้ม “คุณรู้ใช่ไหมว่าผมมาทำอะไร?”
ไมเคิลพยักหน้า “คุณมารับช่วงเป็นเจ้านาย!”
“อะไรนะ?” อัลวินสะดุ้ง หันไปมองไมเคิลด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “นายว่าอะไรนะ?”
ไมเคิลไอแห้งเสียงหนึ่ง เดินเข้าไปใกล้อัลวิน แกล้งทำท่าจะกระซิบรายงานข้างหู
วินาทีต่อมา ดาบปลายปืนหนึ่งเล่มปรากฏขึ้นในมือเขาอย่างรวดเร็วเหลือเกิน แทงลงอกอัลวิน