ขณะนั้นเอง บัคหยิบออกมาหนึ่งขวดยาน้ำไม่รู้ว่าอะไร เงยหน้ากลืนลงไป
วินาทีถัดมา เขาก็ปล่อยเสียงคำรามดั่งทรมาณสุดประมาณ ตบอกเท้าพื้นอย่างคุ้มคลั่ง เห็นได้ชัดว่าทั้งร่างของเขาพองขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
กล้ามเนื้อทั่วร่างพองตัว ฉีกผ้าที่สวมอยู่ขาดกระจายทั้งหมด
กระดูกที่เพิ่งถูกทำลายไป ราวกับอยู่ใต้อิทธิพลของยาบางชนิด ก็เกาะกันแน่นขึ้นมาใหม่ทั้งสิ้น
ดวงตาของเขาสูญสิ้นความรู้สึกตัวไปแล้ว เหลือไว้เพียงการคำรามบ้าคลั่งดั่งสัตว์ร้าย
"ตัวใหญ่นี่มันจะบ้าแล้ว!" ซอโรนยิ้มอย่างพอใจ สายฟ้าในดวงตาของเขากะพริบอีกครั้ง สายฟ้าและเปลวไฟฟ้ารอบกายเริ่มกระจายออกมาไม่หยุด ดุจทั้งร่างจะกลายเป็นรวงสายฟ้า
เฉินวั่นหลี่ไร้ความรู้สึกบนใบหน้า ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว "ข้าบอกแล้วว่า พวกเจ้าทุกคนต้องตาย!"
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ทันใดนั้นก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว ดุจย่อแผ่นดินให้เป็นหนึ่งนิ้ว มือใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้าคิมซึงอูภายในพริบตา
หมาหมู่โครยอธรรมดา ๆ ตัวหนึ่ง กล้าใช้ดาบยาวลอบโจมตี แม้ไม่ได้ตัดจนเลือดออก แต่เฉินวั่นหลี่ก็โกรธมาก
เมื่อต้องเผชิญความเย็นชาบนใบหน้าเฉินวั่นหลี่ คิมซึงอูในตอนนี้ไหนเลยจะเหลือความหยิ่งผยองของ 'หนึ่งในดาบแห่งโครยอ' เมื่อครู่ ความหวาดกลัวไร้ขอบเขตก็ผุดขึ้นในใจ
แม้แต่ตอนที่เผชิญกระสุนปืนใหญ่โดยตรง เขาก็ไม่เคยหวาดกลัวถึงเพียงเวลานี้
เขารีบดึงดาบออก แทงขึ้นสู่ท้องฟ้ากลายเป็นเงาดาบนับไม่ถ้วน พุ่งเข้าปะทะกับมือใหญ่ของเฉินวั่นหลี่
ที่จริงแล้วนักสู้โครยอไม่มีผู้ใดประสบความสำเร็จอย่างแก่กล้าด้านดาบ ผู้ใช้ดาบต้องเปิดปิดอย่างกล้าหาญ ศักดิ์ศรีดุจสายรุ้งพันภูเขา แต่คนโครยอโดยมากไม่มีจิตใจกว้างขวางเช่นนั้น จึงฝึกความหมายแห่งดาบเช่นนี้ไม่ได้
คิมซึงอูฝึกดาบไปได้ถึงขั้นปัจจุบัน ถือว่าทุ่มเทด้วยพรสวรรค์ทางสายสู้ของตนเองล้วน ๆ
ดาบเล่มนี้คือ 'วงเลือดทอง' ทุกครั้งที่เหวี่ยง อากาศรอบตัวดุจถูกฟันจนแตกเป็นรอยแยกสีดำ