รถถังหนึ่งคันถูกคมดาบของเฉินวั่นหลี่ฟันขาดเป็นแนวตั้งฉาก
เสียงระเบิดดังกึกก้อง จากนั้นอสูรเหล็กตัวนั้นก็ถูกแล่งออกเป็นสองท่อน พร้อมทหารที่อยู่ข้างใน
ในรถเกราะที่โดนปราณดาบสีทองแทงเข้าไป คนขับตายสนิท ยานเสียการควบคุมพุ่งชนเพื่อนร่วมกอง
ส่วนจ้ายโกวเหมิงกระทั่งใช้แค่ร่างกายมนุษย์ ยันรถเกราะที่พุ่งเข้ามาเต็มความเร็วไว้ได้จนแผ่นเหล็กด้านหน้าบิดเบี้ยว
ทั้งสามคนเหมือนกำลังอวดอำนาจศาสตร์เทพ ได้แสดงให้คนธรรมดาเหล่านี้เห็นว่าอะไรคือปาฏิหาริย์!
ซิการ์ในมือเอินไม่จ่ายร่วงหล่นลงพื้น เขากำกล้องส่องทางไกลด้วยสองมือที่สั่นเทา สายตาเบญจมาน
ข่าวสารนับไม่ถ้วนส่งผ่านคลื่นวิทยุออกมา แต่เขายืนอยู่ที่เดิมไม่อาจคิดอะไรได้อยู่นาน
จะมีมนุษย์ที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
หรือว่าผู้ฝึกยุทธ์เมื่อไปถึงระดับหนึ่งแล้ว จะต้านทานอาวุธความแม่นยำสูงได้จริง?
แต่ท่านผู้เฒ่าเย่อเช่อหนาก็บอกไว้ชัดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ไม่ใช่หรือ?
เขารู้ว่าเฉินวั่นหลี่ต่างจากอีกสองคน อีกสองคนชัดเจนว่าพยายามหลบเลี่ยงกระสุนปืนใหญ่ ราวกับไม่สามารถเผชิญหน้าตรง ๆ ได้
แต่เฉินวั่นหลี่คนนั้น แข็งแกร่งเกินไป! แม้แต่ขีปนาวุธยังไม่หวั่น! สิ่งมีชีวิตแบบนี้ช่างแข็งแกร่งราวกับเทพจริง ๆ!
ตอนนี้เขาเบิกตามองเฉินวั่นหลี่ที่เหมือนเทพสังหาร ไล่ฟันจากหัวกองทัพจนถึงหาง เหมือนเทพสงครามในตำราพิชัยสงครามโบราณที่ม้าหนึ่งตัวรับพันศัตรู!
บวกกับอีกสองคนที่ตามกวาดหางอยู่ด้านหลัง กองกำลังนี้ของเขากลับเริ่มพ่ายแพ้ยับเยิน!
ใช่ คือพ่ายแพ้ยับเยิน!
เพราะไม่มีใครกล้าเผชิญหน้ากับคมดาบของมันอีกแล้ว!
ไม่มีใครในจิตใจสามารถก่อความคิดจะต่อต้านขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว!
ทั้งที่มือถือปืนกัน!
แรงกระแทกทางจิตใจที่เกิดจากสิ่งมีชีวิตที่ฆ่าคนราวกับหั่นแตงกวาภายใต้ปีกเครื่องบินและรถถังนั้น บรรยายเป็นคำได้ยากยิ่ง!