เฉินวั่นหลี่ไม่เอื้อมไปสนใจใบมีดคู่กว้างแคบที่พร้อมจะฟันลงมาเหนือศีรษะ
ปราณเงาบูรพ์สองสายในอากาศได้กลั่นตัวจับตัวเป็นรูปธรรมจนแน่นข้นเหมือนจะหยดเป็นน้ำเน่าเงาบูรพ์ออกมา
สำหรับปรมาจารย์ระดับใหญ่ธรรมดา การอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ย่อมต้องได้รับอิทธิพลกดขี่ข่มเหงิดอย่างแน่นอน
แม้แต่ถังหลิงอวี่ยังจะรู้สึกไม่สบายตัวทั่วร่าง ปราณในตันเถียนก็หนืดหนักไหลเหลื่อมล้ำได้ไม่สะดวก
มิยาโมโตะมูซาชิแม้จะอ่อนแรงลงเพียงใด ใบมีดคู่กว้างแคบก็ยังสามารถระเบิดฟันหนึ่งครั้งอย่างเหนือกว่า
ไม่ต้องพูดถึงว่าเฉินวั่นหลี่มีร่างเต๋าแห่งสวรรค์ แม้จะอยู่ในขั้นเหนือกว่าก็ไม่อาจรับฟันหนึ่งครั้งนี้ได้อย่างแข็งกร้าว
ทว่าเฉินวั่นหลี่กลับไม่เปลี่ยนท่าไม้ตี มีดยาวในมือยังคงดื้อรั้นฟันขวางเข้าใส่มิยาโมโตะมูซาชิ
แต่พร้อมกันนั้น ก็ปล่อยจิตหยั่งรู้ออกมาโดยสมบูรณ์ ความคิดจิตอันกว้างใหญ่ระเบิดออกมาปะทะเข้ากับร่างวิญญาณของมิยาโมโตะมูซาชิโดยตรง
ความคิดจิตวิญญาณในหมอกดำที่เต็มเตี่ยวดุจน้ำทะเลล่องลอยอยู่ในมิติว่างเปล่า ปะทะเข้ากับความคิดจิตอันไร้ขอบเขตของเฉินวั่นหลี่ ก่อเสียงเหวี่ยงตัดกันดั่งเลื่อยเหล็กไถเกาเหล็กกล้า
ทุกคนเห็นเพียงว่า นอกจากมีดยาวสีแดงเลือดแล้ว ยังมีดาบยักษ์สีขาวอมเขียวปรากฏขึ้นเมื่อใดไม่มีใครรู้ ฟันฝ่าหมอกดำหนาหลายชั้นทะลุเข้าไปที่กลางคิ้วของมิยาโมโตะมูซาชิ
"เจ้ายังไม่ได้เข้าสู่ขั้นเหนือกว่า กลับมีความคิดจิตแน่นหนึ่งเช่นนี้ หนึ่งเดียวดุจวิญญาณ? เจ้าทำได้อย่างไร?"
กลางคิ้วถูกเจาะทะลุ มิยาโมโตะมูซาชิโกรธเกรี้ยวคำรามลั่น อัญเชิญหมอกดำออกมามากมายเพื่อซ่อมแซม
ไม่เคยคิดเลยว่า ผู้บำเพ็ญที่อยู่ต่ำกว่าขั้นเหนือกว่า จะใช้ความคิดจิตเป็นอาวุธ ปะทะกับวิญญาณของมันได้