เฉินวั่นหลี่กระโดดพุ่งขึ้นฟ้าสูงกว่าสิบเมตร เท้าเหยียบอากาศราวกับก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น มุ่งสู่สวรรค์
"ฮืด!" เหล่าผู้ติดตามข้างใหญ่แห่งตระกูลต่างจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
หลังก้าวครบเก้าสิบเก้าก้าว ร่างของเฉินวั่นหลี่เริ่มเลือนลางในสายตาทุกคน เหลือเพียงจุดดำเล็ก ๆ กลางอากาศที่มองแทบไม่เห็น
แล้วในทันใดนั้น รอบ ๆ จุดดำนั้นก็เปล่งแสงอันงดงามขึ้นอย่างกะทันหัน
ราวกับเทพเจ้าเสด็จลงมาสู่โลก แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องประกายไปทั่วทุกทิศ แผดจ้าประดุจพระจันทร์เพ็ญ
บนแท่นสูงแห่งหนึ่งกลางลาดเขา ซวี่โหยวเฟิงกับเจียงเซี่ยทั้งสองกำลังมองตามส่งอยู่เช่นกัน
เจียงเซี่ยเหลือบมองเฉินวั่นหลี่กลางอากาศ "นี่มันชอบอวดที่สุดแล้ว เจ้าบอกหน่อยสิ คราวนี้เจ้านี่มันจงใจแสดงอิทธิฤทธิ์ให้คนเห็น จะอวดอะไรกันใหญ่"
ใบหน้าของซวี่โหยวเฟิงแห้งผากไปชั่วขณะ แล้วก็ตกใจฮือขึ้นมาทันที "ชิบหาย! เจ้านี่ไม่ได้อวดใหญ่หรอก เจ้านี่มันเล่นกับชีวิตตัวเอง!"
"?" เจียงเซี่ยงง กำลังจะเอ่ยถามต่อ ณ บัดนั้น ก็เห็นสัญลักษณ์วิเศษลูกแรกปรากฏขึ้นกลางฟ้า เป็นประกายแสงขนาดราวกำปั้นทรงพลิ้วประหลาด พุ่งผ่านกลางอากาศ
วินาทีถัดมา เฉินวั่นหลี่แกว่งแขนขึ้นเขียนต่อเนื่องกลางอากาศ ความเร็วในการประดิษฐ์สัญลักษณ์วิเศษเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แสงสว่างที่รวมตัวกันยิ่งรุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น
ภายใต้แสงอันงดงามนั้น ท่าทางของเขาดูเคร่งขรึม เสื้อคลุมพลิ้วไหวไปตามลม สายตาของเขาราวกับทะลุผ่านระยะทางและมิติ ตรึงอยู่ที่กองทัพที่กำลังออกเดินทัพ
"วิชาเต๋อนั้นสวรรค์ประทานให้ แต่วิถีแห่งสวรรค์กลับผูกมัดวิชาเต๋อ! แล้วมันจะเป็นอย่างไรเล่า? ผู้บำเพ็ญเพียรนั้น โดยชาติกำเนิดก็คือผู้ลุกขึ้นสู้กับสวรรค์!"