“ท่านปรมาจารย์ถัง ปรมาจารย์เฉินยังไม่กลับมาใช่ไหม? แล้วจะให้ผู้ใดฝึกพวกเราแทน?” หลี่หงไหลก้าวออกมาหนึ่งก้าว ประสานมือถามอย่างเคารพ
“ฉันกับกลองดอก!” ถังหลิงอวี่พูดเรียบเฉย
แม้จะเดาไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ทุกคนต่างอึ้งงัน แล้วไม่อาจห้ามใจได้ ต่างกระซิบกระซาบกันทันที
“ปรมาจารย์เฉินไปไหนกันแน่? แม้แต่การฝึกรวมพลยังจะให้คนอื่นแทน?”
“ถ้าท่านปรมาจารย์ถังฝึกแทนปรมาจารย์เฉิน จะเอาจริงจังได้แค่ไหน?”
ถังหลิงอวี่ไม่สนใจปฏิกิริยาของคนเหล่านั้น พูดเพียงว่า “ตั้งแต่วันนี้ ทุกวันเที่ยง 12:00 ถึงหกโมงเย็น เจ้าพวกน้องจะฝึกต่อสู้จริง กลองดอก! ออกมา!”
เสียงคำพูดเพิ่งตกลง กลองดอกก็ปรากฏกายออกมาจากด้านข้างทันทีอย่างเหนือความคาดหมาย
ทำให้คนทั้งหมดสะดุ้งเฮือก
กลองดอกหรี่ตาแนวตั้งมองกวาดคนรอบตัว แล้วส่งคลื่นความคิดออกมาอย่างดูถูก “แค่พวกมันเหรอ? ฉันเป่าลมหายใจเดียวก็ฆ่าตายได้ครึ่งโหด! มีอะไรต้องฝึก?”
ทุกคนอ้ำอึ้งไม่มีคำตอบ จะฝึกกับสัตว์รับสารภาพไปทำไม?
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นสัตว์ที่แข็งแกร่งเกินเหตุ จะเรียกว่าฝึกคู่กัน หรือเรียกว่าไปหาความตายกันแน่?
“ฉันไม่สนว่าจะฝึกกันแบบไหน ห้ามมีคนตาย ห้ามทุพพลภาพ ที่เหลือจะเล่นยังไงก็ตามใจ!”
คำพูดของถังหลิงอวี่ช่างเหมือนมารร้ายไร้หัวใจยิ่งนัก
ทำให้คนทั้งหมดในที่นั้นขนลุกซู่
“รวมถึงพวกเราสี่คนด้วยเหรอ?” ชูอีเหยินถามกลับจนขนตั้งไปทั้งตัว
“ไม่รวมแล้วจะรวมใคร? ยังรวมถึงเซียวจ้านกับอู๋ซือเปินด้วย” ถังหลิงอวี่มองใบหน้าเยื้องยั่วของชูอีเหยินแล้วหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง