เมียนเตีน เมืองไป๋ คฤหาสน์ตระกูลไป๋
ประมุขตระกูลไป๋ ไป๋ซีจื้อ กำลังรวมตัวกับลูกศิษย์แกนหลักของตระกูลถึง 76 คนในสังกัด
"คุณพ่อ แม้เราจะไม่สำเร็จภารกิจของท่านผู้เป็นเจ้าเยชื่อหนา แต่ไป๋จิงก็ยอมตายเพื่อช่วยงานไปแล้ว นับว่าเราได้สู้สุดชีวิตแล้ว
ท่านนายพลเอินไม้จ่ายจะไม่เหลียวดูเลยสักนิด โยนพวกเราให้ทางการต้าเซี่ยแบบนี้ก็ได้หรือ?"
"เงินที่พวกเราหามามา ก็เอามากว่าครึ่งมอบให้ท่านนายพลเอินไม้จ่ายกับกองทัพ ถ้าเรื่องนี้จะโยนพวกเราทิ้งเพื่อปิดจบ มันนับว่าอะไรกัน?"
"กระบอกฉี่!"
ลูกศิษย์ตระกูลไป๋พูดพร้อมกันจอกแจก ปากบางคนโกรธแค้น บางคนหัวเราะเยาะตัวเอง แต่ใบหน้าทุกคนล้วนแสดงความร้อนรน
หลายปีที่ผ่านมาธุรกิจของตระกูลไป๋กระจุกอยู่ที่การจัดตั้งเขตหน่วยงานหลอกลวง ค้ามนุษย์ พนัน และแม้แต่ยาเสพติด ถึงแม้เบื้องหลังล้วนเป็นกิจการของเหล่านายพล แต่บนเบื้องหน้าก็เป็นครอบครัวของเขาที่ต้องรับผิดชอบ
เจตนาของทางการต้าเซี่ยที่จะจับกุมตระกูลไป๋ของพวกเขานั้นชัดเจนมาก ในฝ่ายทางการเมียนเตีนย่อมมีกำลังที่คุ้มครองพวกเขาอยู่ มิฉะนั้นก็คงอยู่ถึงวันนี้ไม่ได้
แต่เมื่อแรงกดดันนี้มากพอแล้ว พวกเขาก็หนีความตายไม่พ้น
ยิ่งไปกว่านั้น หลายปีที่ผ่านมาพวกเขาใช้กลโกงต่าง ๆ หลอกชาวต้าเซี่ยไปมากกว่าแสนล้าน ช่วงไม่กี่ปีที่ล่อคนมายังเมียนเตีนแล้วใช้เป็นเครื่องมือหากิน ฆ่าทิ้ง หรือขายต่อ ยิ่งทำให้ทั้งต้าเซี่ยโกรธเกรี้ยว
"ข้าได้ยินมาว่า เฉินวั่นหลี่คนนั้นมีตำแหน่งราชการอยู่แล้วในต้าเซี่ย ถ้าท่านผู้เป็นเจ้าเยชื่อหนาจับตัวเขามาได้ อาจจะเอาไปต่อรองกับต้าเซี่ยก็เป็นได้?"
"สุดท้ายทุกอย่างก็ต้องดูท่านนายพลเอินไม้จ่าย!" ไป๋ซีจื้อยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย