ภายในเตาอบยา กลิ่นหอมของยาซึมซาบจับใจ เฉินวั่นหลี่โบกมือใหญ่ เตาอบยาก็พุ่งขึ้นกลางอากาศทันที ฝาเตาเปิดออก เม็ดยาสีม่วงราวสิบสองสามเม็ดพุ่งออกมา
ตามปกติแล้ว เม็ดยาระดับนี้ต้องมีสายฟ้าแห่งยาฟาดลงมาแน่นอน
ตามประสบการณ์เดิม ไม่นานนักฟ้าผ่าก็ต้องมาถึง
แต่รอไปราวหลายสิบวินาที ก็ยังเงียบสนิทไม่มีวี่แววใด ๆ
เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้วขึ้น หรือว่าคราวนี้จะพลาดพลาดจริง ๆ ?
ทว่าในตอนนี้เจาเหรินหวังตาโตกลมหัน ตกตะลึงจนร้องออกมาเสียงดัง
“นี่มันเม็ดเทพเก้ามาร! ยาวิเศษที่ใช้บริสุทธิ์สายเลือดของเผ่าเรา!”
ถ้อยคำนี้ดังขึ้น ราวกับศิลาแตกฟ้าถล่ม!
ชาวเกวียวเหรินแถบนั้นต่างแดงฉานเป็นสีแดงชาด สัญชาตญาณความโลภของสัตว์ร้ายพวกมันพุ่งท้นขึ้นเช่นคลื่นยักษ์ในทะเลกุยหมิง
เฉินวั่นหลี่ไม่เอ่ยวาจาใด โบกมือเรียก เม็ดยาทั้งสิบสามเม็ดร่วงลงสู่ขวดหยกที่เตรียมเอาไว้แล้วทั้งหมด
เมื่อสัมผัสพลังปราณที่ท้นเต็มอยู่ภายในเม็ดยา เฉินวั่นหลี่ถึงได้วางใจลง
ยาสำเร็จแล้ว!
ที่ไม่มีสายฟ้าแห่งยามาโปรย อาจเป็นเพราะความแปลกพิลึกของมิติพิเศษแห่งนี้ก็เป็นได้
ในบันทึกกล่าวว่าแดนกุยซวีคือปลายสุดขอบฟ้าธรรมชาติ จุดเริ่มต้นของโลกบาดาล
ตามภูมิประเทศแล้ว ที่นี่ยิ่งดูเหมือนอยู่ในอีกมิติหนึ่งเสียมากกว่า
เฉินวั่นหลี่เก็บเม็ดยาลงแหวนเก็บของ ก่อนจะหันไปมองเจาเหรินหวังอย่างกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม "ดูเหมือนว่าเจ้าจะรู้แก่เสียนี่!"
เจาเหรินหวังเลียริมฝีปาก แววตาประกายพร่างอย่างซับซ้อน นั่นคือการประมือกันระหว่างความโลภกับการระงับใจ และนั่นยังเป็นความชื่นชม คำชมเชย และการยกย่องต่อผู้แข็งแกร่งด้วย!