เห็นชายหนึ่งในนั้นถือดาบยาวเปล่งประกายเย็นเยียบ ปลายดาบฟันผ่านอากาศทิ้งร่องรอยสีเงินเป็นทาง ๆ ชี้ตรงมายังหัวใจของเฉินวั่นหลี่
พร้อมกันนั้นอีกคนร่างหายวับแวบเช่นผีร้าย เหลือเพียงเงาสลับซ้อนในความว่างเปล่า พยายามซ้อมแทงจากด้านข้าง
กึ่งขั้นเซียนแห่งตระกูลโจวประสานมือเป็นพิมพ์ บริภาษคาถาไม่หยุด ชั่วขณะนั้นแผ่นดินสั่นสะเทือน พลังปราณสีเหลืองดินคลั่กำลังมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นจากใต้พื้น แปรเป็นกำแพงดินสูงเทียบภูเขา ตั้งใจปิดกั้นเส้นทางถอยของเฉินวั่นหลี่
กึ่งขั้นเซียนแห่งสำนักตานอิ่นเป็นจอมเวท บังคับกรวยน้ำแข็งแหลมคมนับสิบแท่ง หลั่งลงมาเหมือนพายุฝน ทุกแท่งแฝงรังสีเย็นที่ทะลุทะลวงทองและหินได้
คนสุดท้ายคือผู้เชี่ยวชาญแห่งสำนักตี้อิน เขาหลับตาสงบจิต แสงทองจาง ๆ ห่อหุ้มทั่วร่าง บรรยากาศศักดิ์สิทธิ์ที่ห้ามใครล่วงละเมิดแผ่ซ่านออกมา เห็นได้ชัดว่ากำลังเตรียมวิชาป้องกันหรือโต้กลับที่ทรงพลังสักอย่าง
วินาทีถัดมา แสงทองบนร่างเขาระเบิดขยายออกอย่างรวดเร็ว ในที่สุดแอบแฝงความเชื่อมโยงบางอย่างเข้ากับม่านพลังภายในของเพื่อนร่วมทั้งสี่
ชัดเจนว่าแม้ใจยังสงสัย แม้ปากจะแข็งแค่ไหน แต่เมื่อถึงคราวลงมือ ทั้งห้าคนต่างไม่เหลือเก็บ ปล่อยหมัดเด็ดที่ซุกไว้ก้นถุงออกมาทั้งหมด
แสงดาบดั่งมังกร เงาหมัดดั่งเสือ สายมือคำราม รังสีมีดสาดส่อง ชั่วขณะนั้นฟ้าดินราวกับมีเพียงจังหวะการต่อสู้ที่แตกต่างทั้งห้าแบบ สานกันเป็นภาพวาดน่าตื่นตะลึง
ทว่าเฉพาะหน้าคลื่นการโจมตีที่ซัดมาเหมือนน้ำท่วม เฉินวั่นหลี่กลับเพียงยิ้มอย่างเยือกเย็น
"ให้ความสำคัญกับข้าขนาดนี้เลยเหรอ? ต่างคนต่างก็มีเล่ห์เหลี่ยม แต่ถ้าจะเทียบกับข้า ยังขาดไปหน่อย!"