บนเรือลาดตระเวนลำนี้มีแต่พลทหารธรรมดาของกองพิทักษ์ตนเอง ไม่มีใครในนั้นรู้จักบุคคลระดับเย่จุนเชินผู้เลื่องชื่อเช่นนี้
เพียงแค่ได้เห็นการปะทะของนักสู้ระดับสูงเมื่อครู่ แล้วเห็นเย่จุนเชินก้าวข้ามทะเลมา ยืนบนผิวน้ำราวกับเทพเซียน กำปั้นที่ทุบออกมาเต็มไปด้วยพลังอันสะเทือนฟ้า ทุกคนจึงตื่นตระหนกกันตามสัญชาตญาณ
กัปตันรีบตะโกนสั่งลูกน้องเปิดเครื่องออกเดินทางทันที ต้องการหนีให้พ้น
แต่วี่แววของอำนาจสิ้นเชิงของเย่จุนเชินนั้น พวกเขาจะทันตั้งตัวได้อย่างไร
ท่ามกลางสายตาตะลึงงัน พายุกรรโชกขึ้นบนผืนน้ำ คลื่นยักษ์นับไม่ถ้วนซัดเข้าใส่เรือลาดตระเวน
พลังอันเชี่ยวกรากแทบก่อตัวเป็นคลื่นกระแทก หอปืนด้านหน้าของเรือพังยับในทันที
ผู้ที่ยืนอยู่แถวหอปืนล้มลงพร้อมสำลักเลือด ราวกับถูกรถไฟที่พุ่งด้วยความเร็วสูงสุดชนเข้ากลางลำตัว
กระจกหน้าหอบังคับการแตกกระจายสิ้นซาก เศษกระจากกลายเป็นกระสุนนัดเดียว ฝังเข้าร่างทุกคนบนดาดฟ้าเรือ!
เรือลาดตระเวนทั้งลำสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับถูกขีปนาวุธยิงโดนกลางลำ โยกคลอนจนแทบจะพลิกคว่ำทุกเมื่อ
ผู้ที่หลบอยู่ในห้องเรือสั่นสะท้านไปทั้งตัว แม้ความกล้าที่จะออกไปสตาร์ทอาวุธก็ไม่มี
ขณะที่พวกเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี น้ำทะเลมหาศาลก็ทะลักเข้ามาในห้องเรือ
ทุกคนวิ่งตรวจสอบกันจนหน้าซีดเผือด จึงพบว่าส่วนหัวเรือได้รับความเสียหายอย่างสาหัส บิดเบี้ยวและรั่วน้ำจนเข้าไม้ไม่ออกแล้ว!
เท็นกาวาอิชิสัมผัสได้ถึงความพิโรธของเย่จุนเชิน เย่อู่เทียน ผู้เหนือกว่ามนุษย์แห่งต้าเซีย คือฝันร้ายนิรันดร์ของบรรดานักสู้ตงหยิ่งพวกเขา!
หมัดนี้ เป็นทั้งการบั่นทอนขวัญ และการล้างแค้น!
"เจ้าก็ตามลงหลุมศพไปได้แล้ว!"
นิ้วของเทพสงครามเย่งอเล็กน้อย มุกขังวิญญาณพร้อมพลังวิญญาณเทพปีศาจที่เหลืออยู่เล็กน้อยภายใน ถูกพลังจิตอันแข็งแกร่งสุดประลัยลบสิ้นไปจากโลก