ขณะนี้ในตึกวิลล่า ถังหมานชิวที่ปล่อยหมัดสายฟ้าใส่แผนหลังของชูอีเหยิน กำลังจมอยู่ในความสงสัยในตัวเอง!
ด้วยฝีมือระดับปรมาจารย์ใหญ่ขั้นกลางอย่างเขา แม้จะปะทะกับปรมาจารย์ขั้นสูง ก็ไม่มีทางที่การโจมตีเต็มกำลังหนึ่งครั้งจะไม่สามารถแตะแม้แต่ชายเสื้อของอีกฝ่าย
แต่ตอนนี้ หญิงสาวที่ดูท่าทีเปราะบางนั้น กลับหลบหมัดนั้นได้อย่างไร?
หรือว่าผู้หญิงคนนี้เป็นปรมาจารย์ใหญ่?
ถังหมานชิวไม่เชื่อ! แต่คนนั้นก็หายวับไปจากต่อหน้าเขาได้จริง
"ออกมา! เจ้าหนีไปไหนไม่รอด!"
ถังหมานชิวสีหน้าเย็นชา เริ่มตระเวนค้นหาไปทั่วห้อง
ทว่าทั้งวิลล่าสามชั้น เขาค้นจนครบทุกซอกทุกมุมก็ไม่พบแม้แต่เงา
ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจ เขารีบกระโดดลงมาจากหน้าต่างชั้นสามทันที
เมื่อเท้าแตะพื้น ความรู้สึกราวกับเหยียบอยู่บนสำลี ทำให้สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที
พื้นราบที่อยู่ภายนอกหายไปแล้ว เหลือเพียงมิติปริศนาที่เต็มไปด้วยหญ้ารกและหมอกเถ้าจาง ๆ
"คุณชายเจ้า!"
ถังหมานชิวตะโกนลั่น แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
เขายกเท้าจะเดิน ณ ขณะนั้นเอง รากไม้เถาวัลย์นับไม่ถ้วนผุดพรวดขึ้นจากใต้ตีน รัดขาทั้งสองข้างของเขาไว้
ยิ่งสะบัดหลุด เถาวัลย์ก็ยิ่งงอกออกมาอีกมากมาย มัดเขาติดอยู่กับที่แน่นหนา
อีกด้านหนึ่ง คณะของจ้าวคังเยว่กับถังหมินอวี่ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ทันทีที่ถังเหยียนหรานหายไป พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติทันที
หันหัววิ่งกลับไปยังประตูหุบเขา แต่ระยะทางเพียงไม่กี่ร้อยเมตรนั้น กลับราวกับห่างกันหลายแสนล้านปีแสง วิ่งเท่าไรก็ไม่ถึงสักที
ชูอีเหยินกับถังเหยียนหรานขณะนี้ยืนอยู่บนหลังคาหอว่านหลิง
"เธอว่าพวกนั้นคิดอะไรอยู่นะ? กล้าบุกฐานทัพของเฉินวั่นหลี่!"
ชูอีเหยินยิ้มแฉ่ง ช่วงนี้เธอกับถังเหยียนหรานสนิทกันดี ขอเพียงไม่พูดถึงเฉินวั่นหลี่ ก็จะไม่ตึงเครียดกันเหมือนแต่ก่อน
"ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าพวกนั้นคิดอะไร!"
ถังเหยียนหรานพูดพลางหันหน้าหนีเดินจากไปทันที
ชูอีเหยินอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วบ่นพึมพำ "รู้สึกเหมือนสนมกับฮองเฮาไม่ถูกกันในสมัยโบราณแบบนี้เลยหรือเปล่า?"