โดยเฉพาะตอนที่ถังหลิงยวี่ลืมตราขึ้น เห็นเฉินวั่นหลี่หับตาแน่นิ่ง สีหน้าเพลิดเพลินเต็มเปี่ยม ยังกำลังฝันอยู่ตรงนั้นเอง!
เมื่อครู่ตอนล้มลงไป ศีรษะของเฉินวั่นหลี่อยู่แถวตำแหน่งไหล่ของนาง ไหนจะรู้ ยังขยับตัวลงไปเองอีก
ศีรษะทั้งศีรษะซุกลึกถึงอกเลยทีเดียว!
เคยกันไว้ว่ามีสิ่งหนึ่ง ผู้ชายพอเห็นแล้วจะสักคำสองคำด้วยสัญชาตญาณ!
เวลานี้เฉินวั่นหลี่ก็กำลังสักคำสองคำด้วยสัญชาตญาณอยู่จริง ๆ!
ถังหลิงยวี่อายจนขุ่นเคือง ฟาดฝ่ามือเดียวออกไปทันที!
สมุทรจิตของเฉินวั่นหลี่สั่นสะเทือน ตัวคนเล็กในสมุทรจิตลืมตาโพลงขึ้นพรวดพราด
เมื่อรับรู้สภาพของตนเอง ไอ้เฮีย! นี่ไม่ใช่ความฝันซ้อนความฝันเลย แต่เป็นความจริงเต็ม ๆ!
เฉินวั่นหลี่อยากจะแกล้งตาย!
"พอแล้วหรือยัง?"
เฉินวั่นหลี่หน้าเฉยเมย ยันแขนกำลังจะลุกขึ้น แต่พอลุกเร็วไปหน่อย แขนบิด สัญชาตญาณบีบตัวหด จึงทับลงไปอีกครั้ง! ทับลงกลางก้อนเนื้อนุ่มอย่างมั่นคง!
"……" ถังหลิงยวี่ยอมจริง ๆ ไอ้เฮีย! อายจนขี้หูรังแดง! เรื่องนี้ตายยังไงก็ห้ามยอมรับว่านางคือนาง นางก็คือถังฮั่วฮั่ว!
เฉินวั่นหลี่รีบกลิ้งหนี กลิ้งไปอีกฟากหนึ่งของถังหลิงยวี่
ถังหลิงยวี่รื้อเสื้อที่อกให้เรียบร้อยอย่างไร้ร่องรอย แล้วกล่าวว่า "จิตวิญญาณของเธอค่อนข้างแข็งแกร่งนะ!
เมื่อครู่ฉันช่วยปรับเรียงให้แล้ว แต่พิษข้างในเกลี้ยกลายไม่ได้ ดูเองเถอะ!"
เฉินวั่นหลี่ตอบรับเบา ๆ หนึ่งคำ ปรับเรียงสมุทรจิตสักครู่ ญาณของเขายังฟื้นไม่สมบูรณ์ แต่อย่างน้อยก็ปล่อยออกมาได้แล้ว
มองเข้าภายในร่างตนเอง บาดแผลเห็นได้ชัดเจน นอกจากเส้นลมปราณกับตันเถียนที่บาดเจ็บต่างกัน ปัญหาหลักยังคงเป็นพิษ
ตามหลักแล้ว ร่างกายของเขาผ่านการชะล้างด้วยสามธาตุ ร้อยพิษก็แทรกไม่เข้า แต่พิษของเฒ่าขอทานผู้นั้นกลับพิลึกกึกกือเสียจริง
มันไม่ได้โจมตีร่างกายโดยตรง หากกัดกร่อนจิตวิญญาณและเส้นลมปราณ ทำให้จิตวิญญาณปล่อยออกมาไม่ได้ พลังงานปราณก็เก็บสะสมไว้ไม่อยู่