ตรงกลางของเครื่องรางวัชระ คือบัวเนื้อชิ้นหนึ่งที่มีรูปทรงดั่งกระติกหยก เปล่งแสงสีทองโบราณ
พูดว่าบัวเนื้อ ที่จริงมันคือเครื่องรางที่สร้างจากร่างมนุษย์
ใช้อวัยวะของหญิงพรหมจารีมาหลอมขึ้น กระบวนการทั้งหมดทารุณโหดร้ายอย่างสุดคณา
ด่านแรก คือให้ผู้สิงสวดล้อมดอกบัวนั่งเด็ดขาด ดูดกลืนวัชระของพระอรหันต์เข้าไปจนสุด พูดให้ชัดก็คือการสังวาส
ตลอด 9 วัน 108 ครั้ง เพื่อหล่อเลี้ยงบัวเนื้อให้ฟูบรมบาน
ด่านที่สอง พระจะเทียนยาพิษ 72 ชนิด และแมลงพิษ 36 ชนิดเข้าไปในร่างผู้สิง ต่อเนื่อง 81 วัน ให้พิษจากภายในและภายนอกซัดกันเอง เพื่อขจัดพลังชั่วร้ายออกไป
ผ่านไป 81 วัน ผิวหนังส่วนล่างของผู้สิงจะหดตัวแน่นกระชับ มีรูปดั่งกระติกหยก ไม่สะทกสะท้านต่อการกระทบ และไม่เหลือพลังชั่วร้ายอีกต่อไป
ด่านที่สาม คือการนึ่งเก้าคราและหลอมเก้าครา ตอนกลางวันให้ผู้สิงนั่งบนธารน้ำแข็งที่เย็นเยียบจนสุดขั้ว ให้อวัยวะส่วนล่างหดตัวในน้ำแข็ง และได้รับการหล่อเลี้ยงจากธาตุน้ำ
ตอนกลางคืน ให้ผู้สิงนั่งบนเครื่องเครื่องเซาะพิเศษ ครอบรูที่เจาะไว้กับปากไห
ก้นไหใช้ไม้เชอร์รี่เก่าหลายปีก่อไฟอ่อน ๆ ไอร้อนที่ลอยขึ้นจะย่างส่วนล่างจนเข้ารูป
จนกระทั่งบัวเนื้อหลอมสำเร็จ ผู้สิงต้องยังมีชีวิตอยู่ตลอดเวลา
ถ้าหากสิ้นใจก่อนถึงคราวตัดบัว ทุกอย่างก็เสียเปล่าทั้งหมด!
กระบวนการทั้งหมดต้องใช้เวลาหลายเดือน เมื่อหลอมสำเร็จ จึงจะให้สมณะผู้เป็นครูตามที่เขาอวดอ้าง นำไปบดขัดเกลาอย่างประณีตอีกกว่า 9 ปี เลี้ยงไว้ด้วยอาคมลับทางพุทธศาสนา
ในที่สุดจึงจะได้เครื่องรางบัวเนื้อสมบูรณ์
เครื่องรางนี้ชั่วร้ายยิ่งนัก รวบรวมราคะ ความขุ่นเคือง ความเกลียด และความปรารถนาต่าง ๆ ของชีวิตมนุษย์ไว้ในหนึ่งเดียว พอปล่อยออกมาเมื่อใด ก็ประหนึ่งโทษนรกอเวจีกลับมาอีกครั้ง
ที่เพียนเจวี่ยนึกออกมาใช้เครื่องรางบัวเนื้อทันทีแบบนี้ ก็เพราะต้องการจบเรื่องให้รวดเร็ว
หวังอวี่หยาง เขาต้องพาหนีไปให้ไว มิฉะนั้นจะเกิดความแปรปรวนขึ้น