เขาหลิงซาน เมืองหลวง
ทันทีที่ร่างของเฉินวั่นหลี่ปรากฏตัว เย่อู่เทียนก็กำลังจับบุหรี่ไว้ในปากพร้อมจิบชา ไม่มีวี่แววความเป็นผู้เชี่ยวชาญสูงส่งแม้แต่น้อย
"ฉันนึกว่ากลับจากเมี่ยนเตี้นมาแล้ว สิ่งแรกที่ทำคือมาหาฉันที่นี่ซะอีก!"
เย่อู่เทียนหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง แล้วชี้ไปที่ที่นั่งฝั่งตรงข้าม ส่งสัญญาณให้เฉินวั่นหลี่นั่งลง
เฉินวั่นหลี่ยิ้มแล้วค่อย ๆ เทชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย จิบหนึ่งอร่ามแล้วแลบลิ้นด้วยความเหมือน
"ฉันนึกว่าชาของเจ้า ถึงแม้ไม่ใช่ชาวิญญาณ ก็น่าจะเป็นชาถวายราชสำนัก ทำไมกลับเหมือนใบไม้ราคายี่สิบหยวนต่อชั่งเลยนะ!"
"……" เย่อู่เทียนทำปากเบ้ "ลองจิบซะอีกทีสิ!"
เฉินวั่นหลี่เพิ่งจะเอ่ย แต่กลับรู้สึกว่าหลังจากชาหยดนี้ไหลลงท้องได้สักครู่ ก็เหมือนเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับปราณแท้ภายในร่าง
จากนั้นกลุ่มพลังอบอุ่นก็พุ่งขึ้นจากตันเถียน ตรงเข้าสู่ทะเลปราณและจุดวิญญาณ
"โอ๊ย ของดี ๆ ของคนเฒ่ามันก็มีมากจริง ๆ ของแบบนี้ ไม่ใช่สวนยาธรรมดาจะปลูกได้ใช่ไหม?"
เฉินวั่นหลี่ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"อืม ต้องเป็นสถานที่ระดับเดียวกับป่าไผ่แดงถึงจะปลูกหญ้าหยวนหลิงได้!" เย่อู่เทียนยิ้มเย็น ๆ
"งั้นเทพสงครามเย่ ถึงตอนนี้ยังไม่เต็มใจจะเล่าเรื่องที่ฉันไม่รู้ให้ฉันฟังเหรอ? เจ้ากับคุนหลุนกำลังเล่นอะไรกันอยู่?"
เฉินวั่นหลี่วางถ้วยชาแล้วเปิดปากถาม
"ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันนึกว่าเจ้าจะถามก่อนเลยว่าทำไมราชสำนักกับคุนหลุนถึงตกลงทำสัญญากันได้!" เย่อู่เทียนหัวเราะเสียงดัง
เฉินวั่นหลี่เงียบไปชั่วครู่แล้วส่ายหน้า "เรื่องแบบนี้มีอะไรต้องถาม ราชสำนักคือราชสำนักของประชาชนต้าเซี่ยนับล้านนับล้าน ทั้งฉันและคุนหลุนต่างก็เป็นประชาชน ทำไมเขาจะต้องเชื่อฉัน? ต้องช่วยฉัน? เลือกฝ่ายที่คุ้มครองคนได้มากกว่าก็เป็นธรรมดา!"
"เจ้าไม่มีความแค้นเคืองเลยเหรอ?" เย่อู่เทียนเงยตาขึ้นเล็กน้อย คำพูดของเฉินวั่นหลี่ทำให้เขาประทับใจขึ้นอีกหลายส่วน