"คุณชายหวัง เชิญขึ้นไปนั่งห้องวีไอพีด้านบนเลยครับ สั่งอาหารไว้แล้ว เราคุยกันไประหว่างทาน"
เฉินวั่นหลี่กับเจี่ยเจิ้งชูถูกซัวหนานเหรินฉือเชิญขึ้นไปยังห้องวีไอพียกสอง
เมื่อพนักงานเสิร์ฟอาหารมา ซัวหนานเหรินฉือราวกับต้องการแสดงความเคารพ ยังลุกขึ้นมารับจานหนึ่งจานโดยเฉพาะ แล้วยื่นมือรินสุราให้เฉินวั่นหลี่เอง
เฉินวั่นหลี่ถือแก้วสุราขึ้น ชำเลืองมองเหล้าในแก้วอย่างคนชื่นชม แล้วหันไปมองซัวหนานเหรินฉือด้วยรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่ายิ้มหรือไม่
ซัวหนานเหรินฉือรีบกล่าวทันที "คุณชายหวังวางใจได้ ข้าพเจ้าไม่มีทางลงยาพิษแน่นอน ตระกูลหวังกับตระกูลเยว่มีสายสัมพันธ์ลึกซึ้ง ต่อให้ให้ข้าพเจ้ามีความกล้าร้อยเท่า ก็ไม่มีทางกล้าทำอะไรเลวร้ายกับคุณชายหวัง!"
เฉินวั่นหลี่กลอกตา ไอ้คนนี้มันสารภาพตัวเองโดยไม่ต้องให้สอบสวนจริง ๆ คนยุคนี้ใครจะไปลงยาพิษคนอื่นทำไมล่ะ นอกจากทำเรื่องแบบนี้บ่อยเกินไป
"จริง ๆ ลงยาพิษสักหน่อยก็ไม่เป็นไร แกกล้าลง ฉันก็กล้ากิน" เฉินวั่นหลี่ยิ้มแล้วชี้ไปที่นกหูแหวกทองคำที่คล้องคอของซัวหนานเหรินฉือ "เช่น หลิวอินเช่าที่ซ่อนอยู่ในนกหูแหวกของแกน่ะ ซ่อนไว้ในเล็บขนาดนั้น ทำไมไม่โรยลงไปเสียล่ะ?"
ซัวหนานเหรินฉือตกใจจนควันตามหาย รีบอธิบายทันควัน "คุณชายหวังเข้าใจผิดแล้ว หลิวอินเช่านี่เป็นสมุนไพรที่ข้าพเจ้าใช้รับประทานประจำ เป็นยารักษาโรคครับ"
เขายังไม่ทันเข้าใจเลยว่า เมื่อกี้ตัวเองเดินตามหลังเฉินวั่นหลี่อยู่ชัด ๆ ยาที่ซ่อนในเล็บตอนที่หันหลังให้นั้น เฉินวั่นหลี่มองเห็นได้อย่างไร ทั้งที่ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะเงยหน้าขึ้นมองเลย!