ฝูต้ารู้สึกมุมปากกระตุก ควยไร กำลังหลอกกันอยู่ใช่ไหม!
อวี้ซานซิวน่ะเป็นคนแบบไหน?
พูดได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งของมณฑลไห่ก็ไม่เกินจริง
ส่วนตัวเขาเป็นเพียงพ่อค้าธรรมดาคนหนึ่งของจงไห่ ถึงแม้จะมีเส้นสายใยเกี่ยวดองกับตระกูลเซี่ยทำให้มีสายสัมพันธ์กว้างขวาง แต่กับอวี้ซานซิวนั้นต่างชั้นกันหลายสิบเท่าไม่พอ
"เฮฮะ คุณหนูพูดเล่นอยู่ใช่ไหม! เอ็มท่านน่ะฐานะอะไรกัน? ไม่ใช่แค่ผม แม้แต่ผู้ว่ามณฑลไห่เอง ท่านจะพบหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์"
ฝูต้าพูดปลอบตัวเองด้วยท่วงท่าฟ้องเกินจริงเล็กน้อย
"แล้วพูดมาตั้งเยอะทำไม มาเสียเวลาฉัน บ้าหรือเปล่า!" ถังหลิงอวี๋แฉะใส่ไม่ไว้หน้า
"คุณหนู พูดอย่างนี้ได้ยังไง พวกคุณเข้าประตูยังไม่ทัน แต่มาเปิดปากใส่ผมเสียงดังเหลือเกิน!"
ฝูต้าหน้าไม่มีที่วาง รอยยิ้มก็แฝงความขุ่นเคืองขึ้นมานิดหนึ่ง สายตาเริ่มมีแววเยาะเย้ย กวาดมองผ่านถังหลิงอวี๋และเฉินวั่นหลี่
โจวจิ้งหนานขมวดคิ้ว "ฝูต้า พูดจาสุภาพกว่านี้หน่อย"
ฝูต้ายักไหล่ "ผมแค่จะบอกกติกาให้พวกเธอฟังหน่อย มาพูดจาใหญ่ใส่ผมไม่เป็นไร แต่ถ้าทำให้ท่านอวี๋โกรธขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ เดินออกจากที่นี่ไปก็ยากยิ่ง!"
พูดจบเขายังเม้มปากใส่เฉินวั่นหลี่ "พี่หนุ่ม อย่าโทษผมที่ไม่เตือน ไม่ว่าจะทำเป็นเก่งต่อหน้าผู้หญิง หรือมาเป็นของประดับตามผู้หญิงออกมา ระวังโชคร้ายเข้าตัว!"
เฉินวั่นหลี่ขยิบตา ขี้เกียจสนใจพวกนี้ แล้วจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้น อกทรุดหน้าอกโหม:
"อวี๋ ซาน ซิว! ไอ้เชื้อ ลงมานี่!"
คลื่นเสียงมหึมาพลันระเบิดขึ้นราวสายฟ้าฟาด กระจกติดผนังโถงชั้นหนึ่งพร้อมกระถางเซรามิกปลูกต้นไม้สูงเท่าคนทั้งสี่ใบ แตกกระเจิงพร้อมกันในคลื่นเสียงนั้น