แต่ซูมู่ไม่ได้ออกเดินทางตามล่ามอนสเตอร์หัวหน้าตัวนั้นทันที เขาหามุมที่ค่อนข้างกำบังตรงหัวมุมถนน แล้วย่อตัวลง เปิดแผนที่ขึ้นมา เปรียบเทียบพิกัดมอนสเตอร์หัวหน้าที่ระบบทำเครื่องหมายไว้กับพิกัดขอความช่วยเหลือของหลินอวี่เวย
พิกัดทั้งสองไม่ทับซ้อนกัน แต่ก็ไม่ไกล ระยะทางเส้นตรงประมาณสองกิโลเมตร
ซูมู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เรียบเรียงความคิดในหัวให้เป็นระเบียบ
หนึ่ง พื้นที่นี้เหมาะมากสำหรับฟาร์มค่าประสบการณ์ ระดับของมอนสเตอร์โดยทั่วไปอยู่ที่ระดับหกขึ้นไป ตรงกับระดับปัจจุบันของเขา มีบัฟค่าประสบการณ์ 20 เปอร์เซ็นต์ ถึงแม้จะถูกเก็บไว้ในพูลชั่วคราว แต่พื้นที่ปกติการกระจายระดับของมอนสเตอร์มันกระจัดกระจายเกินไป ตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงระดับสิบมีหมดทุกอย่าง จะหาพื้นที่ที่ระดับเฉลี่ยสูงกว่าระดับห้าสักที่นี่มันยากยิ่งกว่ายาก
สอง บัฟค่าประสบการณ์ 20 เปอร์เซ็นต์
ตัวเลขนี้ดูไม่มาก แต่พอมันสะสมรวมกันแล้วก็เยอะใช้ได้เลย
และโบนัสนี้จะเพิ่มขึ้นตามจำนวนและชนิดของมอนสเตอร์ที่ฆ่า หมายความว่ายิ่งเขาฆ่ามากก็จะยิ่งได้เพิ่มมาก
สุดท้าย เป้าหมายคือมอนสเตอร์หัวหน้าระดับสิบสีเขียว
เขาไม่ใช่ไม่เคยสู้กับคู่ต่อสู้ระดับนี้มาก่อน ยักษ์พิเศษสูงยี่สิบเมตรนั่นก็คือระดับสิบสีเขียว เขาใช้เวลาไม่ถึงสิบกว่าวินาทีก็จัดการได้
และที่สำคัญที่สุด
เมื่อวานบนกระเช้า สิ่งประหลาดชุดละครพุ่งออกมาจากหมอกหนา โจมตีครั้งเดียวก็ทำให้กระเช้าของเขาสูญเสียความทนทานไป 53 เปอร์เซ็นต์ ตอนนั้นเขาหมดหนทางสู้ ได้แต่เร่งความเร็วไปข้างหน้า พนันว่าตัวเองจะฝ่าเข้าไปในม่านป้องกันได้ก่อนที่สิ่งนั้นจะโจมตีครั้งที่สอง