ซูมู่ไม่รีบด่วนสรุป เขาเปิดช่องแชท ค้นหาคำสำคัญ “ใบปลิว”, “ทหาร”, “โรงไฟฟ้า”
ข้อความไม่มาก แต่มีคนพูดถึงอยู่จริง
“มีใครเห็นใบปลิวบนถนนไหม โรงไฟฟ้าชานเมืองเหนือ บอกว่าทหารตั้งเขตปลอดภัยแล้ว”
“เห็นแล้ว แต่ฉันว่าดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือ นี่มันนานแค่ไหนแล้ว ใบปลิวยังใหม่อยู่เลย”
“ถ้าเกิดเป็นเรื่องจริงล่ะ ยังไงพวกเราก็ต้องถอยไปทางเหนืออยู่ดี แวะดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย”
“ไปแล้วได้อะไร ทหารเขาจะรับพวกเราไว้ทำไม”
“เถียงกันไปก็ไม่มีประโยชน์ เอาตัวรอดไปถึงทางเหนือก่อนค่อยว่ากัน”
ซูมู่อ่านทีละข้อความ คนส่วนใหญ่กังขาใบปลิว แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธไปหมด ในสถานการณ์แบบนี้ ความหวังแม้เพียงเสี้ยวเดียวก็คุ้มค่าที่จะลองเสี่ยงดู
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง กดเปิดรูปโปรไฟล์ของโจวเจิ้นกั๋ว ส่งข้อความไป
“พี่โจว ทางคุณเห็นใบปลิวไหม โรงไฟฟ้าชานเมืองเหนือ”
โจวเจิ้นกั๋วตอบกลับเร็วมาก “เห็นแล้ว ทางเรามีคนเก็บได้หลายคน”
“พวกคุณจะไปเหรอ”
อีกฝ่ายเงียบไปไม่กี่วินาที แล้วส่งข้อความยาวมา “ตั้งใจจะไป ตอนนี้พวกเราอยู่ไม่ไกลจากชานเมืองเหนือมากนัก แล้วก็...ว่ากันตามตรง มอนสเตอร์ทางนี้แข็งแกร่งเกินไป
ในทีมเราส่วนใหญ่เป็นคนธรรมดา ไม่มีพรสวรรค์ ไม่มีอาชีพ จะเอาชีวิตรอดในเมืองถ่านอัสดงด้วยตัวเอง มันยากเกินไป ถ้าเขตปลอดภัยทหารเป็นเรื่องจริง นั่นคือความหวังเดียวของเรา“