เอเชียตะวันตก บนเส้นเคเบิลแห่งหนึ่งกลางทะเลทรายและที่ราบหิน
แสงอาทิตย์แผดเผาอยู่กลางฟ้า กรวดกับดินแห้งร้อนระอุ
ชายคนหนึ่งในชุดพรางทะเลทรายแบบเก่านั่งอยู่บนซากแมงป่องทรายยักษ์ เขาใช้มีดกรีดถุงพิษตรงหางของมันอย่างเชื่องช้าและมั่นคง คล้ายกำลังทำสิ่งที่ทำมาแล้วนับร้อยครั้ง
แมงป่องทรายตัวนั้นไม่ใหญ่นัก แต่หางยาวเป็นพิเศษ กระดองเป็นสีแดงเข้ม เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สัตว์ธรรมดา ชายคนนั้นเองก็มีบาดแผล แขนซ้ายพันด้วยผ้าพันแผลสกปรก ใบหน้ามีร่องรอยแห้งแตกจากลมทราย
ด้านหลังเขา คนหลายคนในเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งกำลังเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
“หัวหน้า ประกาศทั่วโลกครับ”
ชายคนนั้นไม่เงยหน้า ยังคงกรีดถุงพิษต่อ “ว่ามา”
“ทางต้าเซี่ยมีคนเปิดภารกิจระดับโลกแล้วครับ ซูมู่ ยังเป็นซูมู่คนนั้น”
“ภารกิจระดับโลก...” ชายคนนั้นทวนคำ มือยังไม่หยุด “พวกเราอยู่ในที่แบบนี้ แค่จะเอาชีวิตรอดยังแทบไม่ไหว แต่คนอื่นเขาไปเปิดภารกิจระดับโลกกันแล้ว”
“แล้วเราจะไปแย่งไหมครับ?”
ในที่สุดชายคนนั้นก็หยุดมือ เขาใช้ผ้าพันถุงพิษที่กรีดออกมาแล้วเก็บใส่อกเสื้อ
“เรื่องจะแย่งหรือไม่แย่งค่อยว่ากัน” เขากระโดดลงจากซากแมงป่องทราย เงยหน้ามองทะเลทรายที่ทอดเป็นลูกคลื่นอยู่ไกล ๆ “การมีอยู่ของคนแบบนั้นกำลังบอกเราว่า โลกนี้ไม่มีขีดจำกัด เขาทำได้ พวกเราก็ทำได้”
พูดจบ เขาก็โบกมือให้สมาชิกทีมด้านหลัง “ไปต่อ หาต้นน้ำให้เจอก่อนฟ้ามืด คืนนี้อย่าให้มีคนตายมากนัก”