ซูมู่พิงขอบโต๊ะหิน เล่นกับปืนในมือ ปืนกระบอกนั้นหมุนวนในมือเขารอบหนึ่ง แล้วอีกรอบหนึ่ง ท่วงท่าสะเปะสะปะราวกับกำลังหมุนปากกา
หมายเลขเจ็ดจ้องมองไปที่ปืนกระบอกนั้น ขมวดคิ้วแน่นขึ้น
“นายไม่ยอมแพ้งั้นเหรอ?” น้ำเสียงของหมายเลขเจ็ดไม่ใช่ความนุ่มนวลที่เนิบช้าอย่างเคยอีกต่อไป แต่แฝงไว้ด้วยบางสิ่งอย่างที่ไม่อาจบอกได้...ไม่ใช่ความโกรธ คล้ายเป็นความอึดอัดที่ติดขัดอะไรสักอย่างมากกว่า
ซูมู่ไม่ปริปาก เขามองหมายเลขเจ็ด นิ้วหยุดอยู่ที่ไกปืน ปืนนอนสงบนิ่งในอุ้งมือของเขา
เขากำลังจับตาดูว่าหมายเลขเจ็ดจะกำจัดกลุ่มของจางเผิงได้ไหม พวกนั้นส่งเสียงอึกทึก ซูมู่ฟังแล้วรำคาญหู หากหมายเลขเจ็ดกำจัดพวกเขาได้ เขาก็ยินดีเห็น แต่หมายเลขเจ็ดโบกมือติดต่อกันสองครั้ง ไม่มีใครตายสักคน ซูมู่ก็คาดการณ์ในใจไว้แล้ว
“มาคุยกันหน่อย” ซูมู่เอ่ยปาก น้ำเสียงสบายๆ ราวกับกำลังต่อรองราคาในตลาด “นายเอารางวัลที่เป็นของฉันมาให้ฉัน ฉันจะยอมรับว่ามันคือผลเสมอ”
หมายเลขเจ็ดจ้องมองเขา เงียบงัน ในดวงตาคู่นั้นที่ใสสะอาด ยังมีรอยยิ้ม แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ผ่อนคลายและควบคุมทุกอย่างได้ดังเดิมอีกต่อไป หากเป็นรอยยิ้มที่ซับซ้อนยิ่งกว่า ราวกับติดขัดอะไรสักอย่าง
“เป็นไปไม่ได้” หมายเลขเจ็ดกล่าว “นายกระสุนเปล่าหกนัด ฉันกระสุนเปล่าหกนัด ตามกฎ มันก็คือผลเสมอ”
ซูมู่ยิ้มอย่างจนใจ
เขารู้แต่แรกแล้วว่าต้องได้คำตอบนี้ หมายเลขเจ็ดตั้งแต่ต้นก็ไม่ได้คิดจะให้เขาหยิบของไป