ซูมู่มองคัมภีร์เปลี่ยนอาชีพ[แพทย์สนามรบ (สีน้ำเงิน)]ในกระเป๋า
หนังสือเปลี่ยนอาชีพนี่สำหรับเขาแล้วตอนนี้มันไม่มีประโยชน์แล้ว... ปืนสีม่วงตั้งอยู่ตรงนั้น ใครจะใช้สายฮีลสีน้ำเงิน?
น่าจะเป็นข้อต่อรองที่อีกฝ่ายไม่อาจปฏิเสธได้
คิดได้ดังนั้น ซูมู่ก็เปิดข้อความส่วนตัว ส่งข้อความไปหาหลินอวี่เวยว่า:
“อยู่ไหม? มีธุระการค้าด้วย”
เดิมทีเขาคิดว่าอีกฝ่ายจะรอสักครู่แล้วค่อยตอบ ไม่คิดว่าข้อความเพิ่งจะส่งออกไป อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา:
“ยังมีหน้ามาติดต่อฉันอีกเหรอ?”
ซูมู่ย่อมรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร...
วงล้อที่เหลือแต่โชคร้าย และคำว่า “บั๊ก” ที่เขาพูดก่อนจากไป ด้วยนิสัยของหลินอวี่เวย เชื่อว่าต้องรีบกลับไปดูทันที แล้วก็พบว่าถูกหลอก
เขาไม่ได้ตอบประโยคนี้... เวลาแบบนี้การอธิบายมีแต่จะตกเป็นฝ่ายตั้งรับ เขาพูดตรงเรื่องสำคัญเลย:
“มีธุระการค้าอย่างหนึ่ง รับไหม?”
“ไม่รับ” หลินอวี่เวยตอบกลับเร็ว “ไม่ค้าขายกับพ่อค้าหน้าเลือด เว้นแต่จะเอาจำนวนวงล้อคืนมาให้ฉัน”
เห็นข้อความนี้ ซูมู่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายจริงๆ แล้วก็อยากค้าขายด้วย อาศัยเรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรอง ความหมายก็ชัดเจน: ถ้าอยากร่วมมืออีก เรื่อง “หลุมพราง” นั่นต้องมีคำอธิบาย
ซูมู่ไม่มีทางยอมรับความเสียหายนี้แน่:
“ฉันถามเธอก่อนแล้ว เธอบอกเองว่าอันตรายเกินไป ไม่หมุน”
อีกฝ่ายส่ง “เหอะๆ” มา
ซูมู่ขมวดคิ้ว
คนคนนี้กำลังถือไพ่เหนือกว่าเพราะเห็นว่าเขากำลังต้องการความช่วยเหลือ ลองคิดดูก็จริง เพิ่งแยกจากอีกฝ่ายได้ไม่นานก็เสนอการค้า เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้ค่อนข้างรีบร้อน อีกฝ่ายเลยอาศัยโอกาสนี้ต่อรองราคา