อุ้งเท้าหน้าของมันกดลงบนพื้น กรงเล็บฝังลึกลงในดิน แต่ละเล็บยาวเท่าท่อนแขนของซูมู่ สะท้อนแสงเย็นเยียบวาววับภายใต้แสงอาทิตย์
นกยักษ์มหึมาหยุดชะงัก
มันหุบปีก และร่อนลงมาจากฟากฟ้า ยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งริมเขตหมี กรงเล็บยักษ์ทับกิ่งไม้จนหัก เรือนยอดสั่นไหวรุนแรง หัวของมันเอียงเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจับจ้องหมีสีทองยักษ์ รูม่านตาสะท้อนภาพเงาสีทองอร่ามนั้น
มันไม่ได้ไล่ล่าต่อ ไม่ได้โฉบลงมา ไม่ได้โจมตี
มันกำลังประเมินสถานการณ์
หมีมหึมาจ้องนกยักษ์บนฟ้า ในดวงตาสีอำพันเข้มไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
มันอ้าปาก เผยเขี้ยวสี่เขี้ยวยาวกว่านิ้วมือ ส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำดังกึกก้องราวฟ้าผ่า เสียงนั้นไม่ดังมาก แต่ทรงพลังทะลุทะลวง จนแก้วหูของซูมู่สั่นสะเทือน แม้แต่จังหวะการเต้นของหัวใจยังถูกรบกวนด้วยเสียงคำรามนั้น
จากนั้นมันยกอุ้งเท้าหน้า ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการประกาศอาณาเขต มันกำลังบอกนกยักษ์ตัวนั้นว่า... ที่นี่คือถิ่นของมัน เบื้องหลังคืออาณาเขต ฝูงของมัน และหมีของมัน
ส่วนหมีสีน้ำตาลที่ขาหักข้างหนึ่ง ในวินาทีที่หมีมหึมาปรากฏตัว มันลากขาหลังที่บาดเจ็บ เดินกะโผลกกะเผลกไปหลบหลังมัน มันขดตัวอยู่หลังเงาสีทองอร่ามใหญ่โต ขาที่หักยังมีเลือดซึมออกมา แต่มันไม่วิ่งหนีอีกแล้ว