“หัวหน้ากองไป๋ เชิญนั่ง”
ไป๋หลิ่วซีเดินไปนั่งที่เก้าอี้ว่างผู้บังคับกองพลนั่งตัวตรง มือทั้งสองวางราบบนเข่า สายตามองตรงไปข้างหน้า
ทหารผมดอกเลาที่นั่งอยู่ตรงกลางเป็นคนเริ่มพูดก่อน น้ำเสียงไม่ดัง แต่มีความมั่นคงเฉพาะตัวของคนที่อยู่ตำแหน่งสูงมานาน “หัวหน้ากองไป๋ สถานการณ์ของภารกิจครั้งนี้ เราได้รับรายงานแล้ว ขั้นตอนโดยรวมตรงกับที่คาดไว้......ติดต่อกับกลุ่มผู้เข้ามาใหม่ ให้ความช่วยเหลืออย่างจำกัด ถอนตัวในจังหวะที่เหมาะสม แต่ในรายงาน มีเนื้อหาบางอย่าง......ที่เกินกว่ากฎปกติ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“ผู้รอดชีวิตที่ชื่อซูมู่นั่น นายติดต่อกับเขาโดยตรงหลายครั้ง เล่าความเห็นของนายดูสิ”
ไป๋หลิ่วซีไม่ได้หยุดคิด เธอเล่ากระบวนการที่ได้พบซูมู่ตั้งแต่ต้นจนจบ......การปะทะเชิงทดสอบในเขตมืดครั้งนั้น ในการต่อสู้ช่วงสั้นๆ เธอเสียเปรียบอย่างชัดเจน ร่วมกันจัดการนักล่าระดับสิบสีเขียวตัวนั้น ซูมู่ยิงนัดเดียวก็เกือบปลิดชีพมันได้ ต่อมาถึงการต่อสู้รอบนอกเมืองถ่านอัสดง เขาคนเดียวปราบแม่มดน้ำแข็งระดับสิบสองสีม่วงได้ และด้วยการประสานงานของเธอ ก็สังหารราชาซอมบี้ได้สำเร็จ
เธอเล่าแบบกระชับ ตรงประเด็น ไม่มีการตกแต่งใดๆ แต่เมื่อพูดถึงการต่อสู้หลายครั้งสุดท้ายของซูมู่ ความเร็วในการพูดของเธอลดลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนกำลังเลือกใช้ถ้อยคำอย่างรอบคอบ