ซูมู่สูดลมหายใจลึก นิ้วมือแตะลงบนแท่นสร้างอย่างรวดเร็ว
“สร้าง”
วินาทีต่อมา
กระสุนเจาะเกราะแม็กนั่มนัดแล้วนัดเล่าไหลทะลักออกจากแท่นสร้าง ปลอกกระสุนสีทองเหลืองสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายเย็นเยียบ กระทบพื้นดังกรุ๊งกริ๊ง กองพะเนินอยู่ตรงเท้าราวกับเนินเขาเล็ก ๆ
ซูมู่ย่อตัวลง เก็บกระสุนบนพื้นทีละนัด ยัดใส่กระเป๋าเป้
หัวกระสุนยาวกว่ากระสุนแม็กนั่มปกติเล็กน้อย ผิวมีร่องเกลียว ถือแล้วรู้สึกหนักมือ
เจาะเกราะ...ไม่สนใจเกราะ 30% ระเบิดแรงสูง...เมื่อโดนเป้าหมายจะเกิดระเบิดวงเล็ก สร้างความเสียหายเพิ่ม 50% คุณสมบัติสองอย่างรวมกัน น่าจะพอจัดการกับเถาวัลย์สีแดงเลือดพวกนั้นได้แล้ว
เขาจัดกระสุนเก่าในเป้ให้เป็นระเบียบ ปล่อยพื้นที่ว่าง แล้วบรรจุเข้าไปเต็มสองร้อยนัด
แปดร้อยนัดที่เหลือยังใช้ไม่ได้ชั่วคราว แต่พกไปก็ไม่หนักมาก...ตอนนี้ค่าพลังโจมตีของเขาเกินร้อยแล้ว น้ำหนักบรรทุกสูงสุดมากกว่าห้าร้อยกิโลกรัม กระสุนสองร้อยนัดบวกกับข้าวของเดิมในเป้ ยังไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ
ซูมู่สะพายเป้ แบกปืน AWM ขึ้นบ่า แล้วมุ่งหน้าไปยังตึกที่สูงที่สุด
......
ลมบนดาดฟ้าแรงมาก
ซูมู่ยืนอยู่บนขอบดาดฟ้าของโรงแรมสูงสิบแปดชั้น ตั้งปืน AWM พาดไว้บนราวกั้น กล้องเล็งแปดเท่าเล็งไปยังเถาวัลย์สีแดงเลือดที่อยู่ไกลออกไป จากตรงนี้มองลงไป มองเห็นภาพรวมของลานกว้างทั้งหมด...เถาวัลย์พวกนั้นใช้ตึกแดงที่อยู่มุมตะวันตกเฉียงเหนือเป็นศูนย์กลาง แผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง ราวกับปลาหมึกยักษ์ หนวดของมันปกคลุมพื้นที่รัศมีเกือบหนึ่งกิโลเมตร