คนจากสายเคเบิลอเมริกา 7586 มีคนหนึ่งวิ่งไปยังพื้นที่สาธารณะของสาย 19283 จนได้ แล้วพูดเตือนอยู่สองสามคำ
“ระวังตัวกันหน่อย สาย 886 นั่นแปลกประหลาดมาก”
“โดยเฉพาะคนที่ชื่อซูมู่ เขา...”
ยังพูดไม่ทันจบ คนจากสาย 19283 ก็สวนกลับมา
“พอได้แล้ว คนอเมริกัน ตอนนี้ประเทศซากุระไม่ใช่สุนัขรับใช้ของใคร”
“ถ้าพวกแกกลัวก็ไสหัวไปไกล ๆ พวกเราไม่สนใจฟังคนจากสายเคเบิลที่ทนรับคำท้าทายไม่ถึง 30 นาทีมาชี้นิ้วสั่งสอนหรอก”
“ซูมู่? ไม่เคยได้ยินชื่อด้วยซ้ำ คนอเมริกันอย่างพวกแกชอบโม้ถึง ‘มอนสเตอร์’ ที่ไม่รู้ที่มาพวกนี้ เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอของตัวเอง”
“ประเทศซากุระไม่กลัวใครทั้งนั้น”
ฝั่งอเมริกาถึงกับพูดไม่ออกเพราะโดนสวนกลับ
“...เอาเถอะ อย่าหาว่าพวกเราไม่เตือนก็แล้วกัน”
“พวกเขาคงเหลิงกันสุด ๆ รอให้เห็นปืนของซูมู่แล้วค่อยคิดเสียใจ ก็สายเกินไปแล้ว”
“ดูละครกันเถอะ สนุกกว่าลงไปสู้เองอีก”
......
หลินอวี่เวยนั่งอยู่ข้างเนินทราย คอยจับตาดูค่าพลังชีวิตของซูมู่ไปพลาง เหลือบมองการด่าทอกันในแชนแนลไปพลาง
พอเห็นคำพูดเยาะเย้ยของคนจากประเทศซากุระ นิ้วของเธอก็จิกลงบนผืนทราย ใบหน้าเกร็งแน่นด้วยความโกรธ
“คนพวกนี้...นี่มัน...”
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ วางเครื่องมือสื่อสารลง แล้วมองแผงเชื่อมต่อของซูมู่อีกครั้ง
ค่าพลังชีวิตกับจิตใจยังคงมั่นคง ซูมู่ยังสู้อยู่
เธอเม้มปาก ก่อนพูดเสียงเบาว่า “รอให้พวกแกแพ้ก่อนเถอะ แล้วฉันจะดูว่าพวกแกยังหัวเราะออกไหม”