ทำไมเขาถึงอยู่กลางฝูงชน? เขาเรียกตัวเองทำไม?
ด้วยคนที่ล้อมอยู่สามชั้นทั้งข้างในและข้างนอก ซูมู่มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน เขามองเห็นแค่ท้ายทอยและไหล่ของพวกที่มุงดู ได้ยินเพียงเสียงสนทนาเล็ดลอดออกมาเบาๆ
แต่เขาได้ยินชื่อนั้น......หลินเสี่ยวเหอ มีใครบางคนพูดถึงหลินเสี่ยวเหอ
คิ้วของซูมู่ขมวดเข้าหากัน
ฝูงชนหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
ไม่ใช่มีคนสั่ง แต่พวกที่มุงดูหลีกให้เอง
พวกเขาได้ยินชื่อ “ซูมู่” เห็นชายหนุ่มที่เดินเข้ามาจากข้างนอกฝูงชน แล้วก็ผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ไม่ใช่เพราะรู้จักเขา แต่เพราะมีบางสิ่งในตัวเขาที่ทำให้คนไม่อยากขวางทาง
ไม่ใช่เจตนาฆ่า ไม่ใช่แรงกดดัน แต่เป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนกว่านั้น ราวกับไม่มีอะไร ทว่ากลับทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจ... ความว่างเปล่า
ซูมู่เดินเข้าไปในฝูงชน สายตาเขาไม่ได้หยุดที่จางเผิง ไม่ได้หยุดที่ลูกน้องของจางเผิง และไม่ได้หยุดที่โจวเจิ้นกั๋ว เขาเห็นหลินเสี่ยวเหอ
เธอพิงแท่งคอนกรีตที่ถูกทิ้งร้าง มีดสั้นเสียบอยู่ที่เอว ขวดน้ำวางอยู่ข้างเท้า เสื้อผ้าบนตัวเปื้อนเลือดของมอนสเตอร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเป็นคราบแข็งกรัง
ใบหน้าเธอมีรอยเลือด ฝุ่น และเหงื่อ แต่ดวงตาของเธอ... ดวงตาคู่นั้นที่กลวงโบ๋ ชาเย็น และไม่แยแสอะไรทั้งนั้นในสนามรบ... ในวินาทีที่เห็นซูมู่ มันแตกสลาย ไม่ใช่แตกสลาย แต่มันปริแตก เหมือนผิวน้ำแข็งของทะเลสาบต้องลมฤดูใบไม้ผลิ จนเกิดรอยร้าวขึ้นจากตรงกลาง