ในตอนนี้ หลังจากซูมู่จากไปแล้ว ทั้งห้าคนที่ลานยังคงหอบหายใจ
“เกือบไปแล้ว...” เด็กสาวที่นั่งอยู่กับพื้นลูบอก “โชคดีที่ลูกไฟของนายช่วยได้เยอะ ไม่งั้นเจ้าอ้วนจบเห่แล้ว”
“ต้องขอบคุณเสี่ยวอวี่” หนุ่มแว่นผู้ใช้ลูกไฟ...ดูเหมือนจะเป็นแกนหลักของทีม...เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “เธอเตือนล่วงหน้าว่าแถวนี้มีมอนสเตอร์ พวกเราเลยเตรียมตัวทัน”
ทุกคนหันไปมองเด็กสาวอีกคนหนึ่งในกลุ่ม
เธอเป็นคนหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมหางม้า อายุราวๆ เพิ่งเลยยี่สิบ ขณะนี้เธอยืนอยู่ริมลาน สายตามองไปทางป่าไกลๆ ดูเหมือนใจลอย
“เสี่ยวอวี่? มองอะไร?” มีคนถาม
“ไม่มีอะไรนี่ น่าจะคนอื่นมากกว่า!” หลินเสี่ยวอวี่ดึงสายตากลับมา “หาของกันก่อนเถอะ เจ้าซอมบี้นี้คงมีของดรอป”
ทุกคนพยักหน้า เริ่มตรวจสอบกล่องที่ซอมบี้ดรอป
หลินเสี่ยวอวี่ก็เดินเข้าไปช่วยทำที แต่ใจยังคิดถึงภาพเมื่อครู่
พรสวรรค์ของเธอคือ [รับรู้ภัย·ระดับต้น]...ทำให้รู้สึกถึงสิ่งมีชีวิตอันตรายที่คิดร้ายกับเธอในรัศมีราวสามร้อยเมตร
ตอนสู้เมื่อกี้ เธอรู้สึกจางๆ ว่ามีกลิ่นอายหนึ่งอยู่ทางนั้น
อันตรายมาก
อันตรายยิ่งกว่ามอนสเตอร์ใดๆ ที่เธอเคยเจอ
แต่แปลกคือ กลิ่นอายนั้นไม่มีเจตนาคิดร้าย
มันอยู่ที่นั่นเฉยๆ นิ่งๆ มองดู
แล้วก็จากไป
หลินเสี่ยวอวี่มองไปทางนั้นอีกครั้ง
ไม่มีอะไรเลย
เป็นคนเหรอ?
ถ้าเป็นคนที่ทำให้เธอรู้สึกว่า ‘อันตราย’ ขนาดนั้น...
เธอแอบมองหนุ่มแว่นที่กำลังเก็บกล่องอยู่ คนนั้นชื่อจางหมิงหย่วน เป็นกำลังสู้สูงสุดของทีม ลูกไฟ ตอนเลเวล 1 พลังมีถึง 7 แต้ม