ผู้รอดชีวิตที่ลงจากกระเช้า ไม่ว่าจะมาจากเส้นเคเบิลไหน กล่องที่หล่นตอนตายจะปรากฏขึ้นมาเอง เหมือนมอนสเตอร์ แต่ศพนี้ไม่มีกล่องปรากฏเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เธอเป็นคนพื้นเมือง
เป็นชาวเมืองดั้งเดิมของเมืองนี้
ซูมู่นั่งยอง ๆ ข้างศพ มองใบหน้าซีดขาวและสงบนิ่งของเธอ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เขาไม่ได้ตกใจที่ตัวตนของอีกฝ่าย...เขาคาดไว้ตั้งนานแล้วว่าในเมืองนี้อาจยังมีคนพื้นเมืองอยู่ พวกทหารคือข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด
สิ่งที่เขาตกใจจริง ๆ คือความเด็ดขาดของอีกฝ่าย
ตั้งแต่ชักปืนยิงจนตาย ผู้หญิงคนนี้ไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เธอไม่ใช่มือใหม่ที่ซุ่มอยู่ในที่มืดนาน ๆ แล้วลังเลอยู่นานกว่าจะลงมือ เธอคือคนที่เห็นเป้าหมาย กะระยะ ชักปืน ยิง ต่อเนื่องเป็นธรรมชาติราวกับหายใจ
ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไป หรือแม้แต่พวกผู้มีอาชีพบางคน ในยามที่เขาไม่ทันตั้งตัว ชุดโจมตีต่อเนื่องแบบนี้ มีหวังสำเร็จไปแล้ว
ซูมู่ลุกขึ้นยืน มองศพบนพื้น สีหน้าดำคร่ำเครียด
เขาประมาทไป
ตั้งแต่ลงจากฟ้ามาจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์หรือผู้รอดชีวิตที่เขาเจอ ล้วนให้ความรู้สึกว่า “เชื่องช้า” มอนสเตอร์เคลื่อนไหวช้า ผู้รอดชีวิตตอบสนองช้า แม้แต่การโจมตีของยักษ์ในสายตาเคลื่อนไหวของเขาก็เหมือนฉายภาพช้า การที่ต้อง “กำราบศัตรูราวกับลงมาจากมิติที่สูงกว่า” อยู่นาน ทำให้ความระแวดระวังของเขาเผลอผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว