เป็นเช่นนี้เรื่อยมาจนท้องฟ้าเริ่มสาง
แมลงเพลิงพิษที่อยู่นอกหน้าต่างลดจำนวนลงเรื่อย ๆ จากม่านสีแดงเข้มที่หนาแน่นกลายเป็นแค่ไม่กี่ตัว และในที่สุดก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
หมอกหนาค่อย ๆ จางลง แสงอรุณส่องผ่านกระจกเข้ามา ทิ้งลำแสงสีทองอ่อนไว้ในกระเช้า
ซูมู่วางทวนลง แล้วถอนหายใจยาว
เหนื่อย แต่ไม่ใช่ร่างกาย... ในระดับของเขาแล้ว การอยู่ทั้งคืนน่ะไม่ใช่เรื่องใหญ่
มันเหนื่อยใจ
ทั้งคืนที่ประสาทตื่นตัวและเครียด คอยจับตาดูข้างนอกกระเช้า ดูกับดักหนีบ ดูจำนวนลูกธนูในซองลูกธนู แทบไม่ได้พักเลยสักขณะ
เขาพิงผนัง หลับตาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลืมตาขึ้นมาเริ่มนับผลเก็บเกี่ยวของคืนนี้
ผลึกพิศวง: 412 ชิ้น
ซูมู่มองตัวเลขนี้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ผลึกพิศวงกว่าสี่ร้อยชิ้น ถ้าเป็นเมื่อวันก่อน เขาคิดยังไงก็ไม่กล้าคิด
ตอนนั้นเขาแม้แต่ผลึกพิศวงชิ้นเดียวก็ต้องคิดให้ดี ต่อให้ทำไฟไล่หมอกอันเดียวยังต้องรวบรวมวัสดุอยู่นาน
ตอนนี้กว่าสี่ร้อยชิ้นกองอยู่ที่มุม ดูเหมือนก้อนกรวดเล็ก ๆ สีขาวเทา หยิบขึ้นมากำเดียวก็ได้มาเต็มมือ
แต่จริง ๆ แล้วน่าจะได้มากกว่านี้
ซูมู่เหลือบมองซองลูกธนู... กระสุนหมดแล้ว
เมื่อคืนเฉินจวินรีบทำธนูสองร้อยดอกส่งมาให้ รวมกับที่เหลือจากก่อนหน้านี้ ทั้งหมดก็หกร้อยกว่านัด ยิงจนหมดเกลี้ยง
หกร้อยกว่านัดฆ่าแมลงเพลิงพิษไปกว่าหกร้อยตัว แต่หลังจากนั้นมอนสเตอร์ก็ลดน้อยลง ซองลูกธนูมักจะว่างอยู่เสมอ ไม่อย่างนั้นตัวเลขนี้น่าจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว
มอนสเตอร์พวกนั้นกำลังอพยพจริง ๆ กองทัพหลักบินผ่านไปแล้ว ที่ชนเข้ากับกระเช้าก็เป็นเพียงไม่กี่ตัวที่พลัดหลง ครึ่งหลังของคืนแทบไม่มีอะไรให้ยิง เขาจึงได้แต่พึ่งกับดักหนีบเก็บเล็กผสมน้อยไปเรื่อย