บนชั้นบนสุดของซากปรักหักพัง
ในเวลาเดียวกัน เครื่องตรวจจับในมือจ้าวหรงก็ส่งเสียงเบา ๆ สั้นกระชับขึ้นมา
เขาละสายตาจากทิศทางสวนสัตว์ แล้วมองไปยังหน้าจอ เครื่องหมายพลังงานที่กำลังเคลื่อนที่ปรากฏขึ้นบนแผงอย่างชัดเจน ทั้งทิศทางและความเร็วบ่งบอกว่าเป้าหมายกำลังออกห่างจากตำแหน่งปัจจุบันอย่างรวดเร็ว ทิศทางไม่ใช่จุดเคลื่อนย้าย แต่เป็นชานเมืองที่ห่างไกลออกไป
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “มันไปแล้ว ทิศทางไม่ใช่จุดเคลื่อนย้าย กำลังมุ่งหน้าไปชานเมือง”
เสนาธิการโน้มตัวเข้ามาดูข้อมูล “ก่อนหน้านี้ยืนยันแล้วว่าทางนั้นไม่มีแนวป้องกันประจำการ”
จ้าวหรงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยปาก “ถอนกำลังทั้งหมดออกจากแนวรบ ตามฉันมา”
เสนาธิการชะงักไป “ถ้าถอนกำลังตอนนี้ แนวรบด้านหน้าจะพังทลายทันที”
“ภารกิจของเราไม่ใช่ป้องกันเมือง”
น้ำเสียงของจ้าวหรงไม่ดัง แต่หนักแน่น “ภารกิจของเราคือตามหามัน ในเมื่อมันออกจากแนวรบด้านหน้าแล้ว เราก็ตามไป”
เสนาธิการไม่โต้แย้งอีก หันไปถ่ายทอดคำสั่งทันที
แถวทหารสีเทาเข้มเคลื่อนพลมารวมตัวกันอย่างรวดเร็วตรงขอบซากปรักหักพัง เสียงฝีเท้าที่เคลื่อนขบวนยังคงเป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางหมอกยามค่ำคืน พวกเขาไม่ได้ดึงดูดความสนใจมากนัก แต่หลังจากกองทัพถอนตัว ช่องโหว่ในแนวรบก็เริ่มขยายกว้างขึ้นแล้ว
......
ตอนซูมู่มาถึง ประตูแสงสีชมพูอ่อนตรงทางเข้าสวนเถาฮวากำลังกะพริบอย่างผิดจังหวะ
แสงตรงขอบประตูดูราวกับถูกรบกวน บ้างสว่างขึ้น บ้างหม่นลง คล้ายตะเกียงที่กำลังถูกลมพัดไหว