ตัวอักษรสี่คำนั้นเป็นแบบธรรมดา ไม่มีลวดลายตกแต่งใด ๆ แต่เมื่อปรากฏขึ้นเหนือประตู ซูมู่กลับรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างอย่างประหลาด
เขาอยู่ในโลกนี้มานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่มีสถานที่ซึ่งเป็นของเขาอย่างแท้จริง เป็นที่ที่เขาสามารถยืนหยัดได้อย่างมั่นคง
ถัดมา ผืนดินสิบแปลงก็ปรากฏขึ้นเรียงรายข้างอาคาร
แต่ละแปลงมีขนาดประมาณหนึ่งตารางเมตร ดินเป็นสีน้ำตาลเข้ม มีความชื้นและร่วนซุยราวกับเพิ่งถูกพรวนมา คล้ายมีคนจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว รอเพียงการหว่านเมล็ด
ซูมู่ย่อตัวลงแตะดิน เนื้อดินนุ่มและชื้นเล็กน้อย...สามารถปลูกได้ทันที ไม่ต้องพรวนดินหรือใส่ปุ๋ยเพิ่ม
ข้อความแจ้งเตือนจากระบบปรากฏขึ้นอีกครั้ง: “ตรวจพบว่าผู้ครอบครองได้รับโบนัสคุณภาพอาณาเขต ระดับของผืนดินเพิ่มขึ้นเป็น Lv2 (เดิม Lv1)”
เขาตรวจดูสภาพของผืนดิน แผงข้อมูลแสดงรายละเอียดขึ้นมาจริง ๆ: “ระดับผืนดินปัจจุบัน: Lv2 อัตราการกลายพันธุ์: 1‰ ผลผลิตพืชเพิ่มขึ้น 10% ชนิดพืชที่ปลูกได้: พืชอาหารทั่วไป สมุนไพรระดับต่ำ พืชวิญญาณระดับต่ำ”
ซูมู่พยักหน้า
แม้จะไม่ใช่การยกระดับแบบพลิกโฉม แต่เมื่อรวมอัตรา 1‰ เข้ากับการสะสมจากการเพาะปลูกระยะยาว สักวันก็คงมีโอกาสเกิดขึ้น
เขาลุกขึ้นเดินสำรวจรอบอาคาร เพื่อทำความคุ้นเคยกับบริเวณนี้คร่าว ๆ
รัศมีของที่ตั้งครอบคลุมพื้นที่ราบค่อนข้างเรียบแห่งหนึ่งในตอนกลางของสวนเถาฮวา ขอบเขตมีแสงเรืองราง ๆ ปกคลุมอยู่...