ซูมู่ไม่ใช่คนประเภทที่จะฝากความหวังไว้กับความเมตตาของผู้อื่น แต่อย่างน้อยจากข้อมูลที่มีในตอนนี้ ท่าทีที่ทหารแสดงออกมาคือ “ความร่วมมือ” ไม่ใช่ “การปล้นชิง” โจวเจิ้นกั๋วก็บอกเช่นกันว่าคนพวกนั้นไม่ได้กระตือรือร้นนัก แต่อย่างน้อยก็ให้ความร่วมมือ
แน่นอนว่านี่ก็เป็นเพียงการคาดเดาของเขา จิตใจคนย่อมยากหยั่งรู้ ยิ่งเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน
เขาส่ายหัว เลิกคิดเรื่องพวกนั้น ไม่ว่าทหารจะดีหรือเลว ตอนนี้เขายังไม่คิดไปชานเมืองเหนือ เขายังมีธุระของตัวเองต้องทำ
นอกจากข่าวคราวของทหารแล้ว ซูมู่ยังยืนยันอีกเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าจากแชนแนล... ในยามค่ำคืน พวกสิ่งประหลาดไม่ได้ปรากฏตัว
ไม่มีแมลงเพลิงพิษ ไม่มีด้วงแทงทะลุ ไม่มีหนวดขนาดมหึมาที่ปรากฏเลือนรางในม่านหมอกหนาทึบ เช่นเดียวกับที่เขาสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ พวกมันถูกสกัดกั้นไว้นอกกำแพงเมือง อย่างน้อยคืนนี้ยังเข้ามาไม่ได้
เขาเห็นในแชนแนลสาธารณะว่ามีคนถ่ายทอดคำพูดของทหาร... สัตว์ประหลาดจำนวนมากถูกสกัดไว้นอกกำแพงเมืองแล้ว ในระยะสั้นยังบุกเข้ามาในเมืองไม่ได้ แต่พวกมันจะไม่ยอมแพ้แน่ มันกำลังหาทางเจาะผ่านม่านป้องกัน
วันมะรืนนี้
ช้าที่สุดคือวันมะรืน ม่านป้องกันอาจมีปัญหา
ดังนั้นทหารจึงเลือกที่จะตีฝ่าวงล้อมในตอนเย็นวันพรุ่งนี้ ก่อนที่พวกสิ่งประหลาดจะพบจุดเจาะผ่าน แล้วพาทุกคนถอนตัวออกจากเมืองถ่านอัสดง