ซูมู่ยืนนิ่ง จ้องกระแสน้ำสีคล้ำที่เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าอยู่หลายวินาที......
พวกมันมีจำนวนมากเกินไป มากเสียจนมองไม่เห็นแม้แต่ช่องว่าง
ตอนนี้สิ่งพิศวงที่เดิมซ่อนตัวกระจัดกระจายอยู่ในเงามืดดูราวกับถูกคำสั่งบางอย่างปลุกให้ตื่น พวกมันกำลังกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทาง
สิ่งที่หลับใหลในตอนกลางวัน เงียบงันซุ่มซ่อน และหลบเร้นหายไป บัดนี้ออกมากันหมดแล้ว
“ของพวกนี้......พอตกกลางคืนก็ออกมากันหมดเลยแฮะ”
ซูมู่สบถเสียงต่ำ
เขาหันหลังวิ่งทันที มุ่งตรงไปยังเขตปกติอย่างไม่ลังเล
พื้นใต้เท้าเปลี่ยนจากอิฐหินแตกหักเป็นดินนุ่ม ก่อนจะกลายเป็นเศษโลหะที่ถูกกัดกร่อน แต่ไม่ว่าพื้นจะเปลี่ยนไปอย่างไร เขาก็ยังวิ่งได้ราวกับเดินบนพื้นราบ ความเร็วไม่ลดลงแม้แต่น้อย
เงาร่างสีคล้ำที่ไล่ตามหลังมาเคลื่อนไหวอยู่ในม่านหมอก ช้า ๆ แต่ไม่หยุด คล้ายกระแสน้ำที่ไหลตามเขามา
การโจมตีระลอกแรกพุ่งเข้ามาจากด้านขวา
ซูมู่ไม่หันกลับไปมอง พรสวรรค์ด้านการปัดป้องกางม่านโล่ไร้รูปร่างขึ้นก่อนการโจมตีจะสัมผัสร่างเขา การโจมตีนั้นกระเด็นออกไป ราวกับก้อนหินที่กระแทกกำแพงซึ่งมองไม่เห็น
จากนั้นก็มีระลอกที่สอง ระลอกที่สาม......พุ่งมาจากคนละทิศทาง ไม่ได้ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน แต่โจมตีต่อเนื่องไม่ขาด ราวกับสิ่งพิศวงเหล่านั้นกำลังใช้วิธีนี้หยั่งเชิงความเร็ว ปฏิกิริยา และขีดจำกัดการป้องกันของเขา
เขาไม่หยุดโต้กลับ มีแต่เร่งฝีเท้า รีดความเร็วของตัวเองจนเกือบถึงขีดจำกัด