ยินดีต้อนรับสู่เกมเอาชีวิตรอดในกระเช้า
ประชากรทั่วดาวน้ำเงิน 1 หมื่นล้านคน อายุระหว่าง 16-60 ปี ทั้งหมดถูกส่งข้ามมิติมาพร้อมกัน
ทุกคนมีกระเช้าคุณภาพเดียวกัน
กระเช้าไร้จุดสิ้นสุด
กระเช้าคือสิ่งสำคัญที่สุดในการเอาชีวิตรอดของคุณที่นี่ รวบรวมทรัพยากร เสริมความแข็งแกร่งให้กระเช้า แล้วเอาชีวิตรอดต่อไป
......
ตอนที่ซูมู่ตื่นขึ้นมาในสติ เขาพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่คับแคบแห่งหนึ่ง
พูดให้ชัดคือ ในกระเช้าที่ใหญ่แค่ประมาณ 1 ตารางเมตร
โดยรอบเป็นกระจก ด้านซ้ายและขวามีประตูที่ปิดสนิทอยู่คนละบาน
ซูมู่มองออกไปข้างนอกหนึ่งครั้ง รูม่านตาหรี่ลงทันที
ที่สูง
ที่สูงเสียดฟ้า
เบื้องล่างเป็นป่าดงดิบหนาทึบ ต้นไม้เล็กจิ๋วเหมือนเมล็ดงา เขากะคร่าว ๆ ว่าระยะห่างจากพื้นดินอย่างน้อยร้อยเมตร
ห่างออกไปประมาณสิบเมตรทั้งด้านหน้าและหลัง มองเห็นกระเช้าเหมือน ๆ กันแขวนอยู่บนสายเคเบิลเส้นเดียวกัน สุดลูกหูลูกตา
ซูมู่ผู้เคยอ่านนิยายในบัญชามาโชกโชน เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าในชั่วพริบตา
เกมเอาชีวิตรอดที่เป็นตำนาน
ทั้งโลกถูกส่งข้ามมิติมาหมดแล้ว
เพียงแต่...
เอาชีวิตรอดในกระเช้า?
เขาเคยเห็นการเอาชีวิตรอดบนถนน บนรถไฟ บนเกาะร้าง กระทั่งบนปลายักษ์
แต่กระเช้า?
เกมเอาชีวิตรอดโดยทั่วไปต้องค้นหาทรัพยากร มันก็บอกว่าต้องเก็บทรัพยากร แต่กระเช้าจะวิ่งไปเรื่อย ๆ แล้วเขาจะลงไปได้ยังไง?
ซูมู่ละสายตากลับมา แล้วสำรวจพื้นที่แคบ ๆ นี้อย่างละเอียด
ผนังด้านซ้ายแขวนขวานดับเพลิงหนึ่งเล่ม ผนังด้านขวาแขวนเป้เดินป่าหนึ่งใบ นอกจากนั้น ไม่มีอะไรอีก
ใต้กระจกด้านหน้าตรง ซึ่งตามปกติควรเป็นที่นั่งอีกหนึ่งที่ ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นแผงควบคุมคล้ายตู้เกม เพียงแต่ตอนนี้จอยังไม่สว่าง และบนแผงมีคู่มือหนึ่งเล่มวางอยู่
หน้าปกมีอักษรตัวใหญ่เด่นชัดสี่คำ: กฎเอาชีวิตรอด
ซูมู่เอื้อมมือไปหยิบมา เปิดออก
[1. ในกระเช้า หากไม่ได้รับอนุญาตจากคุณ ไม่มีใครเข้ามาได้ อีกทั้ง ตราบใดที่กระเช้ายังไม่ถูกทำลาย สิ่งมีชีวิตใด ๆ ก็ไม่สามารถทำอันตรายคุณได้]
[2. เมื่อไม่มีการดำเนินการใด ๆ ต่อกระเช้า กระเช้าจะเข้าสู่สภาวะเดินเบา สภาวะเดินเบาไม่ใช้พลังงานใด ๆ ความเร็วคงที่ เฉลี่ยชั่วโมงละ 5 กิโลเมตร]
[3. กระเช้าเริ่มต้นมีเพียงพื้นที่ 1*1*2 ลูกบาศก์เมตร การอัปเกรดมันจะได้รับพื้นที่กว้างขึ้น การป้องกันแข็งแกร่งขึ้น เพื่อรับมือกับอันตรายถึงตาย]
[4. ระหว่างทาง ในแต่ละวันคุณจะมีโอกาสหนึ่งครั้ง เลือกลงจอดในพื้นที่แห่งหนึ่ง ค้นหาทรัพยากร แล้วหาจุดถอนตัวเพื่อถอนตัว
หลังจากถอนตัว คุณจะกลับมาสู่กระเช้าอีกครั้ง โปรดทราบ กรุณาใช้โอกาสนี้ในเวลากลางวันให้มากที่สุด เพราะกลางคืนอันตรายอย่างยิ่ง และกระเช้าอาจถูกโจมตี ต้องอาศัยการควบคุมของคุณ แน่นอน หากคุณมั่นใจว่ากระเช้าของคุณแข็งแกร่งพอ และความสามารถของคุณทรงพลังพอ ก็สามารถไม่สนใจข้อนี้ได้]
[5. ที่นี่ ทุกอย่างถูกทำให้เป็นค่าสถานะ ทุกสิ่งที่คุณเห็นสามารถเสริมความแข็งแกร่งได้ คุณแค่เรียก ระบบอินเทอร์เฟซก็จะปรากฏ]
ทันทีที่อ่านข้อความจบ คู่มือก็กลายเป็นจุดแสงโดยตรง ก่อตัวเป็นอินเทอร์เฟซเสมือนจริงต่อหน้าซูมู่
ด้านซ้ายของอินเทอร์เฟซ เป็นโครงร่างมนุษย์ที่ยืนตัวตรง เหยียดแขน ข้างโครงร่างมีช่องว่างสองสามช่อง เห็นชัดว่าใช้สำหรับสวมใส่ไอเทม ด้านล่างเป็นแผงค่าสถานะ:
[ชื่อ: ซูมู่]
[เลเวล: 1]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ค่าหิว: 80]
[พลัง: 8]
พลังกาย7]
ความว่องไว 8]
[จิต: 16]
ด้านขวาของอินเทอร์เฟซ เป็นโมเดลกระเช้า:
[ยานพาหนะ: กระเช้า]
[เลเวล: 1]
[เกราะ: 10]
[รับน้ำหนักได้: 2 ตัน]
[พื้นที่: 2 ลูกบาศก์เมตร]
[ล้อเลื่อนเหล็ก: ความทนทาน 100]
[น้ำมัน: 0]
[อาวุธภายนอก: ไม่มี]
ซูมู่พิจารณาโมเดลกระเช้า สังเกตจุดที่หลังคากระเช้าเชื่อมกับสายเคเบิล ไม่ได้เชื่อมตายเหมือนกระเช้าทั่วไป แต่เป็นล้อเลื่อน
ดังนั้น ถ้ามีน้ำมัน ล้อเลื่อนนี้เลื่อนได้งั้นเหรอ?
เขาขมวดคิ้ว
ไอ้นี่ถ้าเลื่อนขึ้นมา จะไม่ชนกับกระเช้าด้านหน้าเหรอ?
ระหว่างกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงกลไกเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู:
[ประกาศพื้นที่สายเคเบิลหมายเลข 886: ทรัพยากรและหีบสมบัติระหว่างทางถูกจัดสรรแล้ว คุณสามารถเลือกจุดลงจอดได้ตลอดเวลา ข้อควรระวัง: โปรดเลือกจุดลงจอดของคุณอย่างรอบคอบ นี่จะส่งผลต่อความน่าจะเป็นในการค้นหาทรัพยากรของคุณ]
นี่เริ่มขึ้นแล้วเหรอ?
ซูมู่ไม่รีบตัดสินใจ ตอนนี้ข้อมูลน้อยเกินไป เขาจำเป็นต้องรู้มากกว่านี้
เขาเอื้อมมือคลิกเปิดแชนแนลพื้นที่ที่กำลังกระพริบ
แชนแนลพื้นที่สายเคเบิลหมายเลข 886 (จำนวนคน: 1000/1000)
อินเทอร์เฟซแชทเด้งขึ้นมาทันที ข้อความเลื่อนอย่างรวดเร็ว:
“บ้าเอ้ย ข้ามมิติมาจริง ๆ เหรอ?!”
“ช่วยด้วย! ฉันไม่อยากตาย! ฉันอยากกลับบ้าน!”
“มีใครบอกฉันทีว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่สูงแบบนี้?”
“แม่ง ในที่สุดก็ไม่ต้องเล่นเกมกากโลกออนไลน์นั่นแล้ว เอาชีวิตรอดก็เอาชีวิตรอด อย่างน้อยคราวนี้ยุติธรรม ทุกคนเป็นนักขี่กระเช้า”
“ลงจอดวันละครั้งเพื่อค้นหาทรัพยากรแล้วถอนตัว? ทำไมรู้สึกคล้ายเดลต้าฟอร์ซเลย?”
“มีใครเห็นฉันพูดไหม? ข้าง ๆ ฉันมีใครรึเปล่า?”
“ข้างบนอย่าตะโกนเลย ห่างกันสิบเมตรต่อหนึ่งกระเช้า นายจะเห็นใคร?”
ซูมู่ข้ามพวกที่ตื่นตระหนกและขอความช่วยเหลือไร้สาระ จับตาดูการสนทนาที่ค่อนข้างใจเย็นสองสามข้อความ
“พวกนายว่าเกมนี้คือให้พวกเรายิงกันหรือเปล่า? ตรงนี้มีพลั่วทหารแขวนอยู่หนึ่งอัน อุปกรณ์เริ่มต้นของทุกคนเหมือนกันหมดไหม?”
“ไม่เหมือนกัน ของฉันคือมีดลอกหนัง”
“ของฉันคือเคียว”
“นี่จอบ”
“รู้สึกไม่เหมือนจะให้สู้รบนะ ให้แต่เครื่องมือแนวช่วยเหลืองาน”
“ค้นหาทรัพยากร แค่พวกเราไม่ตีกันเอง เกมนี้ไม่มีอันตรายอะไรเลยไม่ใช่เหรอ?”
“พูดแบบนี้ แต่กฎแห่งพงไพรเข้าใจไหม? จิตใจคนยากหยั่ง”
“พวกเรามาตกลงกัน ถ้าใครลงมือฆ่าคน ก่อนตายก็เอาชื่ออีกฝ่ายโพสต์ออกมา! ในอินเทอร์เฟซแชทนี่ รูปโปรไฟล์และชื่อของแต่ละคนระบุชัดเจน หนีไม่รอดหรอก!”
“ใช่! ตอนนี้ต้องร่วมมือกันเท่านั้นถึงจะมีชีวิตอยู่ได้! ฉันแนะนำให้ทุกคนเลือกจุดลงจอดที่เดียวกัน ดูแลซึ่งกันและกัน! ฉันขอเริ่มก่อน ฉันชื่อลั่วลี่จวิน นี่คือค่าสถานะของฉัน”
ข้อความหนึ่งถูกส่งออกมา ตามด้วยการแชร์ค่าสถานะ:
[ชื่อ: ลั่วลี่จวิน]
[พลัง: 13]
พลังกาย11]
[จิต: 6]
“ผมเป็นครูพละ เชื่อใจผมได้ก็มาจับกลุ่มกัน เราลงมือด้วยกัน!”
ในแชนแนลระเบิดทันที:
“พลัง 13 หน่วย?! ฉันมีแค่ 6 หน่วย!”
“ฉัน 8 หน่วย 13 หน่วยนี่น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“ครูหลัวพาผมด้วย! ผมขอเข้าร่วม!”
......
ซูมู่ดูข้อมูลพวกนี้ ไม่ได้พิมพ์อะไร แต่วิเคราะห์อย่างรวดเร็ว
สิ่งของเริ่มต้นที่ทุกคนได้รับ ล้วนเป็นเครื่องมือแนวช่วยเหลืองานทั้งนั้น ไม่ใช่อาวุธ การออกแบบนี้ดูเจตนาไม่ใช่เพื่อให้ทุกคนฆ่ากันเอง
ยิ่งกว่านั้น หากเป็นแค่กฎแห่งพงไพร คอยระวังซึ่งกันและกัน โหมดเอาชีวิตรอดนี่ก็ง่ายเกินไปแล้ว
ถูกแล้ว ง่ายเกินไป
ทุกคนใช้ชีวิตในยุคสันติ โดยเฉพาะชาวหัวเซี่ย อาจจะระแวดระวังคนแปลกหน้า แต่ยังห่างไกลจากขั้นเจอหน้าก็ลงมือฆ่า
เช่นนั้น ต้องมีภัยคุกคามอื่นแน่
อสูรกาย? หรือสิ่งอื่น?
และก็อย่างที่ใครบางคนในแชนแนลบอก ไอ้การค้นหาของแล้วถอนตัวนี่ เหมือนกับเดลต้าฟอร์ซไม่มีผิด
เขาเองก็เคยเล่นเกมเดลต้าฟอร์ซ ในนั้นไม่เพียงแค่มีผู้เล่นปะทะกัน แต่ยังมีกองกำลังศัตรู NPC ด้วย แม้ NPC พวกนั้นไม่เก่ง แต่ก็เทียบกับเกม ถ้าค่าความแข็งแกร่งที่ออกแบบไว้ที่นี่สูงขึ้นหน่อย.....
คิดถึงจุดนี้ ซูมู่พิมพ์ข้อความหนึ่งในช่องสาธารณะ:
“ขอเตือนทุกคนหน่อยนะ ตามที่ผมเดา เกมนี้น่าจะมีอสูรกายหรือสิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรูอื่น ๆ แค่ระวังคนอย่างเดียวไม่มีประโยชน์”
ข้อความส่งออกไป ไม่นานก็มีคนตอบรับ:
“ใช่! ฉันก็ว่างั้น! เกมเอาชีวิตรอดจะไม่มีอสูรกายได้ไง?”
“ผมเคยอ่านนิยายบัญชาตั้งเยอะ การเอาชีวิตรอดแบบนี้ต้องมีอสูรกายแน่ ไม่งั้นยากต่ำเกินไป”
“เดี๋ยวนะ พวกนายพูดแล้วฉันก็นึกขึ้นได้! เมื่อกี้ตอนฉันมองลงไปข้างล่าง เหมือนจะเห็นเงาร่างประหลาด!”
“เงาร่างอะไร?”
“คล้ายคน... แต่ไม่ใช่คนแน่ ๆ ไม่ใช่สัตว์ด้วย เร็วมาก มองไม่ชัด”
“ฉันก็เห็น! อยู่ในป่าใต้กระเช้านี่แหละ แวบเดียวก็หายไป!”
“บ้าเอ้ย อย่ามาทำให้ฉันกลัวนะ...”
“งั้นยิ่งต้องจับกลุ่มสิ! ครูหลัว ผมไปกับคุณ!”
“ผมขอเข้าร่วมด้วย!”
ชั่วขณะหนึ่ง ข้อความเข้าร่วมทีมของลั่วลี่จวิน แหวกว่ายเต็มจอ
ซูมู่ดูอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้พิมพ์อะไรอีก
เขาเบนสายตาไปยังนอกหน้าต่าง
ความสูงกว่าร้อยเมตร เบื้องล่างเป็นป่าดงดิบหนาทึบ กระจกเปิดเป็นช่องเล็กให้ระบายอากาศได้นิดหน่อย ไม่มีทางยื่นศีรษะออกไป ได้แต่มองผ่านกระจกลงไปข้างล่าง
มองอะไรไม่ค่อยชัดจริง ๆ
เขาเงยหน้ามองไปด้านหน้าและหลังอีกครั้ง
ระยะที่สายตาเอื้อมถึง อยู่ในราวหนึ่งกิโลเมตร ยิ่งไกลออกไป ถูกหมอกสีเทาหนาทึบบังไว้หมด มองอะไรไม่เห็นเลย
หมอกนี่...
ซูมู่กำลังสังเกตอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง แต่ต่างจากประกาศก่อนหน้า เสียงคราวนี้ใกล้กว่า เหมือนดังขึ้นในหัวโดยตรง:
[ตรวจพบจิตวิญญาณของโฮสต์ตรงตามเงื่อนไข กำลังปลุกพลังพรสวรรค์...]
[ปลุกพลังพรสวรรค์สำเร็จ]
[โฮสต์มีพลังพรสวรรค์เพียงหนึ่งเดียว: เลเวลละหนึ่ง เลือกหนึ่งในสาม (หนึ่งเดียว)]
[ระดับปัจจุบันของคุณคือเลเวลหนึ่ง กรุณาจับฉลากพลังพรสวรรค์แรก]
.......