เขานึกถึงฉากที่พบบ่อยในนิยายที่เคยอ่าน... สัตว์ร้ายสองตัวต่อสู้กันจนบาดเจ็บทั้งคู่ ตัวเอกฉวยโอกาสเก็บเกี่ยวผลประโยชน์
แต่นั่นเป็นเพียงนิยาย ในการต่อสู้ระดับนี้ ถ้าฝ่ายใดสู้ไม่ได้ ก็คงหนีไปนานแล้ว
นกยักษ์มหึมาบินได้ หมีมหึมาก็วิ่งได้ ไม่มีใครโง่พอที่จะสู้จนบาดเจ็บทั้งคู่เพื่อให้คนอื่นมาเก็บเกี่ยว เขาส่ายหน้า สลัดความคิดนั้นทิ้งไป
กล้องส่องทางไกลของเขาค่อยๆ เคลื่อน กวาดไปทั่วบริเวณที่ได้รับผลกระทบจากการต่อสู้
แล้วเขาก็หยุด
ที่ขอบเลนส์ บนพื้นที่โล่งระหว่างเขตหมีกับประตูทิศเหนือของสวนสัตว์ มีจุดดำเล็กๆ เคลื่อนที่อยู่ จุดหนึ่ง ซูมู่ปรับโฟกัสจนสุด เงารางของจุดดำนั้นชัดเจนขึ้น... คือหมีสีน้ำตาลตัวนั้น
ขาหักข้างหนึ่ง อุ้มเปลือกไข่ที่แตกไว้ ใช้สามขาเดินกะเผลกมุ่งหน้าไปทางประตูทิศเหนือ ความเร็วไม่มาก แต่ฝีเท้ามั่นคง เป้าหมายชัดเจน
คิ้วของซูมู่ขมวดเข้าหากัน
หมีมหึมาที่มีขนครึ่งตัวเป็นสีทองตัวนั้น เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อช่วยหมีสีน้ำตาลตัวนี้
มันยืนขวางหน้านกยักษ์ ปกป้องหมีสีน้ำตาลไว้เบื้องหลัง ถึงกับยอมเปิดศึกกับผู้ล่าระดับสูงสุดของพื้นที่นี้
ความสัมพันธ์แบบนี้ ไม่ใช่แค่พวกพ้องธรรมดา... บนหัวของหมีสีน้ำตาลตัวนั้นมีขนสีทองกระจุกหนึ่ง เหมือนกับสีขนของหมีมหึมาไม่มีผิด พวกมันมีความเกี่ยวพันทางสายเลือด หมีสีน้ำตาลตัวนั้นคือลูกหลานของมัน