ขนสั้นสีน้ำตาลปกคลุมทั่วศีรษะ หูตั้งตรง จมูกยื่นยาว ดวงตาสีน้ำตาลฝังลึกในใบหน้าขนรุงรังนั้น ดูไม่สมจริงนัก เขาสวมชุดรบตัวโคร่ง หางยื่นออกจากกางเกง แกว่งไกวไปมาเล็กน้อยด้านหลัง
หัวหน้ากิลด์ของกิลด์หนึ่งที่อยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหลายครั้ง มนุษย์หัวสุนัขรับรู้สายตานั้นได้ หันขวับมา แยกเขี้ยวยิงฟัน เผยให้เห็นฟันแหลมเรียงไม่เป็นระเบียบ มีเสียงคำรามต่ำลอดจากลำคอเหมือนสัตว์ป่า
“มองอะไร? ไม่เคยเห็นหรือไง?” เสียงเขาแหบพร่า เจือโทสะชัดเจน
หัวหน้ากิลด์คนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไป ลุกขึ้นยืน น้ำเสียงแข็งกร้าว “นายมีท่าทีแบบนี้หมายความว่าไง?”
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นในพริบตา
คนรอบข้างหันมามองตามๆ กัน บางคนวางมือบนอาวุธ
ชายวัยกลางคนที่นั่งข้างมนุษย์หัวสุนัขรีบลุกขึ้น ดึงแขนเขาไว้ พูดเสียงเบา “ใจเย็นๆ เขาไม่ได้ตั้งใจ” จากนั้นหันไปทางหัวหน้ากิลด์คนนั้น อธิบายด้วยน้ำเสียงเจือความขอโทษ “เขากลายเป็นแบบนี้แล้ว อารมณ์เลยค่อนข้างฉุนเฉียว พวกเราอย่าใส่ใจเลย”
มีคนถามขึ้นว่า “นี่มันเป็นอะไรกันแน่? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?”
ชายวัยกลางคนถอนหายใจ ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พูดออกมา “ตอนสู้กับมอนสเตอร์ประเภทสุนัข เขาบาดเจ็บและถูกเลือดของมันทำให้ติดเชื้อ” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมขึ้นว่า “บางคนก็บอกว่า หลังจากนั้นเขาหิวจัดเกินไป เลยกินเนื้อดิบของสุนัขตัวนั้นเข้าไป”