ตัวที่คุมฝูงคือเสือดาวยักษ์ร่างเท่าพยัคฆ์ดุร้าย ขนทั่วตัวเป็นสีทองอร่าม ลายจุดสีดำสะท้อนแสงแดดเป็นประกายดุจโลหะ วินาทีที่มันเห็นหมีสีน้ำตาล ดวงตาสีอำพันคู่นั้นก็หรี่ลงฉับพลัน หนวดตรงมุมปากแข็งทื่อ ในลำคอเปล่งเสียงคำรามต่ำหม่นที่เต็มไปด้วยการกดข่ม
เสือดาวหลายตัวรอบข้างก็ลุกขึ้นยืน โก่งสันหลัง หางตั้งตรง หูลู่ไปด้านหลัง... พวกมันกำลังโกรธ ความโกรธนั้นไม่ใช่การขับไล่ตามสัญชาตญาณเมื่อมีผู้บุกรุกอาณาเขต แต่เป็นความโกรธที่ฝังลึกกว่า เจาะจงกว่า ราวกับความแค้นที่หมักหมมมานาน
หมีสีน้ำตาลวิ่งเข้าไปหาพวกมัน
เสือดาวพวกนั้นกำลังจะเข้ารุม ทันใดนั้นพวกมันก็เห็นนกยักษ์ที่อยู่ข้างหลังหมีสีน้ำตาล
ร่างของเสือดาวยักษ์คุมฝูงแข็งทื่อทันที
หูของมันจากที่ลู่เปลี่ยนเป็นแนบติดไปด้านหลัง เสียงคำรามในลำคอหยุดกึกราวกับสายพิณที่ถูกดีดขาด ร่างกายของมันสั่นเทา... ไม่ใช่สั่นเพียงนิดจนแทบสังเกตไม่ได้ แต่เป็นความสะท้านที่พุ่งออกมาจากกระดูก บังคับตัวเองไม่ได้
เมื่ออยู่ต่อหน้านกยักษ์ ขนาดตัวของมันเล็กกว่านกไม่ถึงหนึ่งในสิบ กรงเล็บอันคมกริบของมันก็เอื้อมไม่ถึงแม้แต่ท้องของนก
เสือดาวยักษ์หันหลังวิ่งหนี เสือดาวตัวอื่นๆ ตามมันไป ราวกับฝูงปลาที่แตกกระจาย หนีกระเจิดกระเจิงไปทุกทิศทาง
มีเสือดาวตัวเมียตัวหนึ่งซึ่งตัวเล็กกว่า วิ่งไปได้สองก้าว จู่ๆ ก็หยุดนิ่ง