เหอหลินยืนนิ่งไม่ขยับ แต่นิ้วของเธอดึงออกมาจากอ้อมอกแล้ว ห้อยอยู่ข้างลำตัว ปลายนิ้วเรืองแสงจาง ๆ โล่ของจ้าวกังเลื่อนจากหลังมาอยู่ที่แขนซ้าย ขวานศึกของจ้าวเฉียงถูกดึงออกจากเอว
ซูมู่ไม่ขยับ เขามองไปที่หมายเลขเจ็ด แล้วหันไปมองคนทางฝั่งจางเผิง สมองคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
“ใจเย็น ๆ” เสียงของหมายเลขเจ็ดยังคงเป็นน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลเหมือนเดิม ราวกับกำลังปลอบแมวที่ตื่นตระหนกกลุ่มหนึ่ง “ในนี้ นอกจากปืนไม่กี่กระบอกตรงหน้าผมแล้ว... ทุกวิธีการโจมตีไร้ผล พรสวรรค์ สกิล ความสามารถอาชีพ เอฟเฟกต์พิเศษติดอุปกรณ์ ใช้ไม่ได้ทั้งหมด ไม่เชื่อก็ลองเอาเอง”
คิ้วของซูมู่ขยับเล็กน้อย
เขามองแพนเนลระบบของตัวเอง สัญลักษณ์แถบอาชีพกลายเป็นสีเทา สกิลในแถบสกิลอย่าง “พุ่งแทง” “คอมโบ” “กวาดล้างพันทัพ” ทั้งหมดแสดงสถานะว่าใช้ไม่ได้
เขาลองเรียกทวนยาวออกจากมิติส่วนตัว ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ลองอีกครั้งกับ M500 ปืนยังอยู่ที่เอว แต่ระบบเตือน[เขตแดนปัจจุบันห้ามใช้อาวุธความร้อน] แว่นตาที่ไป๋หลิ่วซีให้ เลนส์ก็เป็นสีเทาหม่น ไม่แสดงข้อมูลใด ๆ ออกมา
เขามองไปทางหลินอวี่เวย หลินอวี่เวยก็กำลังดูแพนเนลของตัวเอง สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดี
“พรสวรรค์ก็หายไป” เสียงเธอกดต่ำมาก แทบจะเป็นเสียงกระซิบ “ทั้งหมดเลย อาชีพ สกิล เอฟเฟกต์เสริมจากอุปกรณ์ หายไปหมดทุกอย่าง”