เสียงของเขาดังมาจากกลางอากาศ หนักแน่น ผ่อนคลาย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่คาดหมายไว้แล้ว เขาใช้คำว่า “จัดการ” ไม่ใช่ “รับมือ” ไม่ใช่ “หน่วงเหนี่ยว” แต่เป็น “จัดการ”
หลายคนดวงตาเป็นประกาย
ท่ามกลางความสิ้นหวังวุ่นวายเช่นนี้ แม้เพียงริ้วความหวังก็เพียงพอให้ผู้คนคาดหวังขึ้นมาอีกครั้ง มีคนเริ่มตะโกนว่า “พรอชิวสู้ ๆ!” “สมกับเป็นระดับ S จริง ๆ!”
“จัดการพวกเธอซะ!”
เสียงเหล่านั้นหลั่งไหลเข้าหาพรอชิวดั่งกระแสน้ำ เขาได้ยิน รอยยิ้มที่มุมปากกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย
พรอชิวเคลื่อนไหวแล้ว
เขาเร็วมาก เร็วราวกับสายฟ้าสีขาว ปีกสยายตัดผ่านฟ้าราตรีเป็นแนวโค้ง พุ่งตรงเข้าหาใบหน้าของแม่มดน้ำแข็ง ใบมีดแสงรวมตัวในฝ่ามือ สีทอง สว่างไสว ดุจดาบยาวที่หลอมจากแสงสว่าง
เขาฟันดาบลงมา คมดาบผ่าอากาศ เกิดเสียงหวีดหวิวแหลม พุ่งตรงไปยังคางของแม่มดน้ำแข็ง
ในหัวของเขา ผุดภาพขึ้นมาแล้ว...ใบมีดแสงเชือดลำคอของแม่มดน้ำแข็ง เลือดสีฟ้าน้ำแข็งพุ่งออกจากบาดแผล ร่างของเธอแข็งค้างกลางอากาศ แล้วร่วงหล่น ทุกคนเงยหน้ามองเขา มองเขาเยี่ยงวีรบุรุษผู้ฟาดฟันแม่มดทั้งสองด้วยคมดาบ