ซูมู่กำลังคิดอยู่ว่าจะจัดการม้วนคัมภีร์นี้ยังไง เครื่องมือสื่อสารก็สั่นขึ้นมา
ข้อความจากหลินเสี่ยวเหอเด้งขึ้นมา: “ซูมู่ ฉันมีผลึกพิศวงแค่ก้อนเดียว เมื่อก่อนได้ตอนอยู่บนกระเช้า โชคดีฆ่าค้างคาวประหลาดตัวหนึ่งได้มันดรอปมา ถ้านายต้องการฉันจะเอาไปส่งให้”
เธอดูเหมือนจะกังวลว่าตัวเองช่วยอะไรไม่ได้ เลยเสริมอีกประโยค: “ฉันถามไปทั่วแชนแนลแล้ว ไม่มีใครยอมขายเลย พวกนั้นบอกว่าตอนกลางคืนจะหาผลึกพิศวงได้ยากมาก ต้องเก็บไว้ใช้เอง โกรธชะมัด”
ซูมู่นึกภาพตอนเธอพูดออกมาได้ คงจะขมวดคิ้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่พูดไม่ถูก ที่แท้ก็ช่วยถามให้ แต่กลับถูกพวกนั้นตอกกลับจนพูดไม่ออก เขาตอบกลับไป: “ไม่ต้อง เก็บไว้เองเถอะ เรื่องผลึกพิศวงฉันจะหาทางเอง”
จากนั้นข้อความของหลินอวี่เวยก็ตามมา: “นายขาดผลึกพิศวงเหรอ?” ซูมู่ตอบ: “อืม ยังขาดอีกเยอะ”
หลินอวี่เวยตอบกลับมาเร็วมาก: “ฉันมีผลึกพิศวงอยู่สองสามก้อน จะให้ก็ได้ อีกอย่างฉันช่วยติดต่อหัวหน้ากิลด์หลายคนให้ได้ รวมๆ น่าจะได้เป็นสิบๆ ก้อน
แต่ฉันมีของอีกอย่างที่เอามาใช้แลกเปลี่ยนได้ แต่นายต้องเอาของอื่นมาแลกคืน” ซูมู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตอบกลับไป: “ไม่ต้อง เก็บของพวกนั้นไว้เองเถอะ”
เขายังคิดไม่ออกว่าจะแลกเปลี่ยนยังไง หัวหน้ากิลด์ก็ติดต่อเขามาเองแล้ว ล้วนเคยเจอกันตอนเคลียร์มอนสเตอร์แถบชานเมืองถ่านอัสดงเมื่อก่อน