“ได้ เข้าใจแล้ว”
จากนั้นเขาก็สลับไปยังหน้าต่างอาณาเขตที่เพิ่งเปิดขึ้นมา กวาดตามองคร่าว ๆ... หน้าจอเรียบง่ายมาก มีเพียงข้อมูลพื้นฐานไม่กี่บรรทัด: ชื่ออาณาเขต (ยังไม่ได้ตั้งชื่อ), ระดับที่ดิน (+1), สิ่งปลูกสร้างที่สร้างได้ (ไม่มี), จำนวนครั้งที่เข้าได้ในตอนนี้ (0/1, รีเซ็ตวันพรุ่งนี้)
ตอนนี้เขายังไม่ได้คิดจะเข้าไปสำรวจ วันนี้เข้าไปไม่ได้แล้ว ไว้ค่อยว่ากันพรุ่งนี้
จากนั้นซูมู่ก็ลากหลินเสี่ยวเหอกับหลินอวี่เวยเข้ามาในแชนแนลสนทนาสามคน แล้วหยิบเรื่องแบ่งของที่ได้จากการต่อสู้ขึ้นมาคุย
“ของที่ได้มาครั้งนี้ ส่วนใหญ่มียากับอุปกรณ์ที่ฉันใช้ได้ ฉันเลยไม่คิดจะแบ่งพวกมันออกมา” น้ำเสียงของซูมู่ตรงไปตรงมา “ฉันมีข้อเสนอ... แต่ละคนรับผลึกพิศวง 1,000 ก้อนเป็นค่าชดเชยพื้นฐาน นอกจากนี้ เหล้ายาที่แช่โสมโลหิต พวกเธอคนละหนึ่งหน่วย ส่วนโสมโลหิตแช่น้ำ พวกเธอคนละสิบขวด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ส่วนมูลค่าของป้ายบัญชาดอกท้อ ตอนนี้ยังประเมินไม่ได้ เลยยังไม่นับรวมในการแบ่งครั้งนี้ ถ้าภายหลังยืนยันมูลค่าที่แท้จริงได้ ฉันจะชดเชยให้พวกเธออีกที”
หลินเสี่ยวเหอเป็นคนแรกแทบจะทันทีที่เอ่ยปาก “ฉันไม่เอาผลึกพิศวง ของพวกนั้นมีมากพอสำหรับฉันแล้ว”
เสียงของเธอดังผ่านเครื่องมือสื่อสารมา น้ำเสียงสงบนิ่งและหนักแน่น ราวกับกำลังยืนยันว่า “ฉันพูดจากใจจริง”