เขาก้าวออกมาจากด้านใต้ของแนวป้องกัน ก้าวไม่เร็วไม่ช้า ปีกหุบไว้ด้านหลัง ขนปีกเปล่งประกายแสงขาวบริสุทธิ์ที่ไม่อาจทักท้วงภายใต้แสงไฟ
เขาเดินผ่านข้างตัวจ้าวเต๋อหรง จ้าวเต๋อหรงนอนอยู่บนพื้น อกพันด้วยผ้าพันแผลที่ชุ่มไปด้วยเลือด เขามองพรอชิวหนึ่งทีแล้วไม่พูดอะไร
เขาเดินผ่านข้างตัวเฉินม่อ เฉินม่อย่อตัวลงกับพื้น หางห้อยลง หูแนบชิดหัว เขาจ้องพรอชิวครู่หนึ่งแล้วก็หลบสายตา
เขาเดินผ่านข้างตัวหลินเสี่ยวเหอ หลินเสี่ยวเหอก้มหน้า มีดสั้นเปื้อนเลือดสีเขียวหม่น เธอไม่แม้แต่จะมองเขา
เขาเดินผ่านข้างตัวหลินอวี่เวย หลินอวี่เวยกอดลูกเสือดาวลายเงิน ลูกเสือดาวชูหูขึ้น หางแนบชิดลำตัว และส่งเสียงขู่เบา ๆ คล้ายคำเตือน
หลินอวี่เวยกดมันไว้ ไม่พูดอะไร
พรอชิวเดินไปถึงข้างศพราชาซอมบี้
กล่องเรืองแสงสีเหลืองวางนิ่งอยู่ข้างนิ้วราชาซอมบี้ ขอบกล่องมีลวดลายสีทองเข้ม ส่องประกายใต้แสงไฟเหมือนงูเลื้อยอยู่ในความมืด
เขาก้มลง ยื่นมือ คว้ากล่อง
การเคลื่อนไหวฉับไวไม่ลังเล เหมือนคนที่เลือกผักในตลาดเสร็จแล้วยื่นมือไปหยิบ
แล้วเขาก็ไม่วิ่งหนี
เขาหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับซูมู่ มุมปากยกยิ้มอย่างเยาะ ๆ ที่ทำให้คนอยากชกเข้าที่หน้า