แต่เมื่อมองเถาวัลย์สีแดงเลือดที่ปกคลุมอยู่ไกลออกไป คิ้วของซูมู่ก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
สิ่งนี้ดูเหมือนจะไม่ปล่อยแม้แต่สิ่งที่อยู่บนฟ้า ไม่เว้นเส้นทางหลบหนีใดๆ ทั้งสิ้น
และเถาวัลย์พวกนี้ยังฉลาดกว่าที่เขาคาดไว้มาก
พวกมันไม่เพียงแค่ป้องกันอาณาเขตอย่างตั้งรับ แต่ยังกระตือรือร้นค้นหาทุกเส้นทางที่อาจหลบหนีได้
พวกมันเรียนรู้ที่จะไต่ตามเชือก เรียนรู้ที่จะโจมตีทั้งสองด้านพร้อมกัน เรียนรู้ที่จะบุกจากภายในและภายนอกในเวลาเดียวกัน
หากให้เวลาพวกมันอีกหน่อย พวกมันจะเรียนรู้ที่จะรื้อถอนตึกหรือไม่? จะเรียนรู้ที่จะตามรอยกลิ่นของเหยื่อล่าได้หรือไม่? จะเรียนรู้ที่จะวางกับดักที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นได้หรือไม่?
ซูมู่ไม่กล้าเสี่ยง
แต่แผนของตัวเองในตอนนี้ก็ล้มเหลวแล้ว
จะฝากความหวังไว้กับพวกกิลด์ผู้กอบกู้โลกหรือ?
พวกนั้นมีระเบิด มีชีวิตคน มีสัญชาตญาณเอาตัวรอดแรงกล้า หากพวกเขาสามารถระเบิดเส้นทางออกมาได้ เขาก็จะตามไปข้างหลังแล้วพุ่งออกไป
แต่ไม่นานเขาก็ส่ายหัว
เถาวัลย์พวกนั้นฟื้นตัวเร็วเกินไป ระเบิดเส้นทางออกมาได้ไม่กี่นาทีมันก็งอกกลับมาแล้ว
และพวกมันยังพัฒนาต่อเนื่อง ครั้งแรกที่ใช้รถบรรทุกทดสอบ พวกมันแค่ตอบโต้แบบตั้งรับ ครั้งที่สองซุ่มโจมตี พวกมันเรียนรู้ที่จะล่อให้เข้ามาลึก ครั้งที่สามไต่ตามเชือก พวกมันเรียนรู้ที่จะติดตามอย่างกระตือรือร้น
ครั้งต่อไปล่ะ? พวกมันจะเรียนรู้อะไรอีก?
ซูมู่สูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบสติ แล้วเริ่มวิเคราะห์เถาวัลย์นี้อย่างเป็นระบบ